Question | Was Alexander the Great really that great?

آیا اسکندر کبیر واقعاً آن‌قدر کبیر (بزرگ) بود؟

Order, order! Who do we have on the stand today?

Alexander… the Great, eh?

Well, what’s so great about him? Your honor, the better question is, what’s not great about him?

He was the King of Macedon and considered a living demigod by Egyptians and Greeks alike. He conquered Persia when it was one of Earth’s largest empires.

نظم را رعایت کنید! امروز چه کسی در جایگاه متهم است؟ اسکندر… کبیر، هان؟ خب، چه چیزش آن‌قدر بزرگ است؟ قربان، سؤال بهتر این است که چه چیزش بزرگ نیست؟ او پادشاه مقدونیه بود و مصری‌ها و یونانی‌ها او را همچون یک نیمه‌خدای زنده می‌دانستند. او امپراتوری ایران را فتح کرد؛ در زمانی که یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان بود.

And he was a thoughtful student of Aristotle, creative enough to untie the impossibly tight Gordian knot by cutting it in half. The Gordian knot is a myth— just like the countless other stories invented to enhance Alexander’s legend! Calling him “great” just plays into this propaganda and glorifies his ruthless military ambitions, such as his unprovoked invasion of Persia.

او همچنین شاگردی متفکر نزد ارسطو بود و آن‌قدر خلاق که گره به‌ظاهر غیرقابل‌ باز شدنِ گوردیوسی را با بریدن از وسط حل کرد. البته گره گوردیوسی یک افسانه است— درست مثل داستان‌های بی‌شمار دیگری که برای بزرگ‌نمایی افسانه‌ی اسکندر ساخته شده‌اند. نامیدن او به عنوان «کبیر» فقط به این تبلیغات دامن می‌زند و جاه‌طلبی‌های نظامی بی‌رحمانه‌اش، مثل حمله‌ی بی‌دلیل به ایران، را تطهیر می‌کند.

Alexander invaded Persia to free Greeks! A century before his time, Persia had sacked Athens and conquered countless Greek lands. So after Alexander’s father Philip expanded Macedonian control over much of Greece, he planned a final campaign to liberate those still under Persian rule.

“Liberate” is a generous word— those Greeks were just going from one despot to another! Not that they ever even experienced Philip’s leadership, since Alexander had his father assassinated to take power for himself.

اسکندر برای آزاد کردن یونانی‌ها به ایران حمله کرد! یک قرن پیش از او، ایران به آتن حمله کرده و سرزمین‌های زیادی از یونان را تصرف کرده بود. بنابراین بعد از اینکه پدر اسکندر، فیلیپ، کنترل مقدونیه را بر بخش بزرگی از یونان گسترش داد، تصمیم گرفت آخرین لشکرکشی را برای آزادسازی یونانی‌هایی که هنوز تحت سلطه ایران بودند انجام دهد.

البته «آزادسازی» واژه‌ی سخاوتمندانه‌ای است— آن یونانی‌ها فقط از یک دیکتاتور به دیکتاتوری دیگر منتقل می‌شدند! تازه، آن‌ها حتی رهبری فیلیپ را هم تجربه نکردند، چون اسکندر پدرش را ترور کرد تا خودش به قدرت برسد.

Objection, Your Honor. We don’t know for sure who killed Philip. Some evidence suggests he was murdered by a humiliated ex-lover. Oh, please— that “disgruntled lover” story is ridiculous.

Before his death, Philip had taken a new Macedonian wife to father a new heir. So it’s far more likely Alexander had his father murdered to take the throne and reap the glory from Philip’s planned campaign.

اعتراض دارم، قربان. ما به‌طور قطع نمی‌دانیم چه کسی فیلیپ را کشت. بعضی شواهد نشان می‌دهند که او به دست یک معشوق سابقِ تحقیرشده به قتل رسیده است. لطفاً! این داستان «عاشق ناراضی» مضحک است. فیلیپ پیش از مرگش با زنی مقدونی ازدواج کرده بود تا وارث جدیدی داشته باشد.

بنابراین بسیار محتمل‌تر است که اسکندر دستور قتل پدرش را داده تا تاج‌وتخت را تصاحب کند و افتخار لشکرکشی برنامه‌ریزی‌شده‌ی فیلیپ را نصیب خود کند.

That’s one messy family. Regardless of Philip’s fate, Alexander was hardly riding his father’s coattails. His tactical brilliance was essential for defeating Persia.

For example, at the Battle of Issus, he strategically positioned his troops along the riverbank, forcing his enemies onto a narrow plain that disrupted their formation, limited their maneuverability, and neutralized their numerical advantage.

خانواده‌ی به‌هم‌ریخته‌ای بود! با این حال، صرف‌نظر از سرنوشت فیلیپ، اسکندر صرفاً بر اعتبار پدرش سوار نشده بود. نبوغ تاکتیکی او نقش حیاتی در شکست ایران داشت.

برای مثال، در نبرد ایسوس، او نیروهایش را هوشمندانه در امتداد رودخانه مستقر کرد و دشمن را به دشتی باریک کشاند؛ کاری که آرایش آن‌ها را به‌هم زد، قدرت مانورشان را محدود کرد و برتری عددی‌شان را خنثی ساخت.

So what if he was a military genius? His power-hungry conquering spree left a wake of widespread death and ruin. Actually, his conquests were neither bloody nor destructive! The Persian governor of Egypt surrendered without a fight. And after most victories, he usually expanded existing infrastructure.

Not in Persepolis! He raised the Persian capital to the ground! He only did that to maintain Greek support— razing Persepolis was considered payback for what Persia did to Athens.

خب که چه اگر نابغه‌ی نظامی بود؟ فتوحات قدرت‌طلبانه‌ی او موجی از مرگ و ویرانی بر جای گذاشت. در واقع، فتوحات او نه چندان خونین بود و نه ویرانگر! فرماندار ایرانی مصر بدون جنگ تسلیم شد و اسکندر پس از بیشتر پیروزی‌ها، زیرساخت‌های موجود را گسترش می‌داد. البته نه در پرسپولیس! او پایتخت ایران را با خاک یکسان کرد. این کار را فقط برای حفظ حمایت یونانی‌ها انجام داد— ویرانی پرسپولیس نوعی انتقام‌گیری برای حمله‌ی ایران به آتن تلقی می‌شد.

Besides, Persepolis was the only city he destroyed in over a decade of campaigning. Typically, Alexander founded cities. And befitting his massive ego, he named over 20 of them after himself. That’s a lot of Alexandrias. And it’s a huge part of why his legacy seems so impressive when, in reality, he only conquered one empire.

علاوه بر این، پرسپولیس تنها شهری بود که اسکندر در بیش از ده سال لشکرکشی نابود کرد. معمولاً او شهر می‌ساخت. و مطابق با خودبزرگ‌بینی عظیمش، بیش از ۲۰ شهر را به نام خودش نام‌گذاری کرد. تعداد زیادی «اسکندریه»! و همین موضوع بخش بزرگی از این است که چرا میراث او این‌قدر چشمگیر به نظر می‌رسد، در حالی که در واقع فقط یک امپراتوری را فتح کرد.

He just thought he’d conquered the world because he had such a narrow conception of it. He didn’t even know India existed until he stumbled upon it. And when he tried his hand at conquest there, his soldiers rebelled and forced him to turn back. It’s true his men mutinied after being pushed too far,

او فقط به این دلیل فکر می‌کرد جهان را فتح کرده که تصور بسیار محدودی از جهان داشت. او حتی نمی‌دانست هند وجود دارد تا زمانی که اتفاقی به آن‌جا رسید. و وقتی تلاش کرد آن‌جا را هم فتح کند، سربازانش شورش کردند و او را وادار به بازگشت کردند. درست است که نیروهایش پس از فشار بیش از حد دست به شورش زدند …