Question | Are all of your memories real?

سوال | آیا همه خاطرات واقعیه؟

In a study in the 1990s, participants recalled getting lost in a shopping mall as children. Some shared these memories in vivid detail—one even remembered that the old man who rescued him was wearing a flannel shirt. But none of these people had actually gotten lost in a mall.

They produced these false memories when the psychologists conducting the study told them they’d gotten lost, and although they might not remember the incident, their parents had confirmed it. And it wasn’t just one or two people who thought they remembered getting lost—a quarter of the participants did.

در یک پژوهش در دهه ۱۹۹۰، از شرکت‌کنندگان خواسته شد خاطره‌ای از گم شدن در مرکز خرید در دوران کودکی خود تعریف کنند. برخی با جزئیات بسیار دقیق تعریف می‌کردند—حتی یکی از آن‌ها به یاد داشت مرد پیری که نجاتش داده پیراهن چهارخانه به تن داشته است.

اما واقعیت این بود که هیچ‌کدام از آن‌ها هرگز در یک مرکز خرید گم نشده بودند. این خاطرات ساختگی زمانی ایجاد شدند که روان‌شناسان به آن‌ها گفتند قبلاً گم شده‌اند و والدینشان هم این موضوع را تأیید کرده‌اند. جالب اینجاست که این فقط مربوط به یک یا دو نفر نبود—یک‌چهارم افراد تصور می‌کردند چنین خاطره‌ای دارند.

These findings may sound unbelievable, but they actually reflect a very common experience. Our memories are sometimes unreliable. And though we still don’t know precisely what causes this fallibility on a neurological level, research has highlighted some of the most common ways our memories diverge from what actually happened.

این نتایج شاید عجیب به نظر برسند، اما در واقع تجربه‌ای بسیار رایج را نشان می‌دهند. حافظه ما گاهی قابل اعتماد نیست. اگرچه هنوز به طور دقیق نمی‌دانیم که این خطاپذیری در سطح مغزی از کجا ناشی می‌شود، تحقیقات چندین الگوی رایج را نشان داده‌اند که در آن‌ها خاطرات ما با واقعیت تفاوت پیدا می‌کنند.

The mall study highlights how we can incorporate information from outside sources, like other people or the news, into our personal recollections without realizing it. This kind of suggestibility is just one influence on our memories.

مطالعه مرکز خرید نشان می‌دهد که چگونه اطلاعاتی که از دیگران یا رسانه‌ها دریافت می‌کنیم، بدون اینکه متوجه شویم وارد خاطرات شخصی ما می‌شوند. این نوع تلقین‌پذیری تنها یکی از عواملی است که بر حافظه ما اثر می‌گذارد.

Take another study, in which researchers briefly showed a random collection of photographs to a group of participants, including images of a university campus none of them had ever visited. When shown the images three weeks later, a majority of participants said that they had probably or definitely visited the campus in the past.

The participants misattributed information from one context—an image they’d seen—onto another—a memory of something they believed they actually experienced.

در مطالعه‌ای دیگر، محققان مجموعه‌ای از تصاویر تصادفی—عکس‌هایی از یک دانشگاه که هیچ‌کدام از شرکت‌کنندگان هرگز آن را ندیده بودند—را برای مدت کوتاهی به آن‌ها نشان دادند. سه هفته بعد، بیشتر افراد گفتند که احتمالاً یا قطعاً قبلاً آن دانشگاه را دیده‌اند. در واقع آن‌ها اطلاعات یک موقعیت (دیدن عکس) را با تجربه‌ای واقعی در ذهن خود اشتباه گرفته بودند.

In another experiment, people were shown an image of a magnifying glass, and then told to imagine a lollipop. They frequently recalled that they saw the magnifying glass and the lollipop. They struggled to link the objects to the correct context—whether they actually saw them, or simply imagined them.

در آزمایشی دیگر، به افراد تصویری از یک ذره‌بین نشان داده شد و سپس از آن‌ها خواسته شد یک آب‌نبات چوبی را تصور کنند. بعدها بسیاری از آن‌ها گفتند که هر دو را دیده‌اند. آن‌ها در تشخیص اینکه کدام شی واقعاً دیده شده و کدام فقط تصور شده بود، دچار اشتباه شدند.

Another study, where a psychologist questioned over 2,000 people on their views about the legalization of marijuana, highlights yet another kind of influence on memory.

Participants answered questions in 1973 and 1982. Those who said they had supported marijuana legalization in 1973, but reported they were against it in 1982, were more likely to recall that they were actually against legalization in 1973—bringing their old views in line with their current ones. Our current opinions, feelings, and experiences can bias our memories of how we felt in the past.

در پژوهشی دیگر که بیش از ۲۰۰۰ نفر درباره قانونی شدن ماری‌جوانا مورد پرسش قرار گرفتند، نوع دیگری از خطای حافظه مشخص شد. کسانی که در سال ۱۹۷۳ موافق بودند اما در ۱۹۸۲ مخالف شده بودند، بعداً تصور می‌کردند از ابتدا مخالف بوده‌اند. به عبارت دیگر، ذهن ما گذشته را مطابق باورهای فعلی بازسازی می‌کند.

In another study, researchers gave two groups of participants background information on a historical war and asked them to rate the likelihood that each side would win. They gave each group the same information, except that they only told one group who had actually won the war—the other group didn’t know the real world outcome. Still, the group that knew how the war ended rated the winning side as more likely to win than the group who did not.

در پژوهشی دیگر، دو گروه اطلاعات یکسانی درباره یک جنگ تاریخی دریافت کردند. اما فقط به یک گروه گفته شد چه کسی برنده شده است. با اینکه اطلاعات یکسان بود، گروهی که نتیجه واقعی را می‌دانستند، احتمال پیروزی طرف برنده را بیشتر تخمین زدند. این نشان می‌دهد دانستن نتیجه، قضاوت گذشته ما را تغییر می‌دهد.

All of these fallibilities of memory can have real-world impacts. If police interrogations use leading questions with eye witnesses or suspects, suggestibility could result in incorrect identifications or unreliable confessions.

این خطاهای حافظه می‌توانند پیامدهای واقعی و خطرناک داشته باشند. در بازجویی‌های پلیس، سوالات جهت‌دار می‌توانند باعث شناسایی اشتباه مجرمان یا اعترافات نادرست شوند.

Even in the absence of leading questions, misattribution can lead to inaccurate eyewitness testimony. In a courtroom, if a judge rules a piece of evidence inadmissible and tells jurors to disregard it, they may not be able to do so.

حتی بدون سوالات جهت‌دار نیز خطای انتساب می‌تواند باعث شهادت نادرست شود. مثلاً اگر قاضی بگوید مدرکی نادیده گرفته شود، اعضای هیئت منصفه ممکن است نتوانند آن را از ذهنشان حذف کنند.

In a medical setting, if a patient seeks a second opinion and the second physician is aware of the first one’s diagnosis, that knowledge may bias their conclusion.

در پزشکی نیز اگر پزشک دوم نظر پزشک اول را بداند، ممکن است ناخودآگاه به همان جهت متمایل شود و نظر مستقل ندهد.

Our memories are not ironclad representations of reality, but subjective perceptions. And there’s not necessarily anything wrong with that—the problems arise when we treat memory as fact, rather than accepting this fundamental truth about the nature of our recollections.

خاطرات ما بازتاب دقیق واقعیت نیستند، بلکه برداشت‌های ذهنی هستند. این موضوع ذاتاً ایراد ندارد؛ مشکل زمانی به وجود می‌آید که حافظه را حقیقت مطلق بدانیم.