Are vampire bats dangerous ?

As dawn settles on the Amazon, a bat opens wide and vomits blood into its companion’s mouth.And it’s not the first time they’ve shared a meal.Vampire bats are the only mammals to subsist on blood alone.

Their ancient ancestors might have eaten parasites and insects off larger animals till vampire bats began feeding directly from those larger animals themselves.

There are three vampire bat species, all of which inhabit the warmer regions of Central and South America.Two of the three species—hairy-legged and white-winged vampire bats—more often prey on birds, quietly creeping up tree branches while they roost.

But the most abundant vampire bat species is the aptly named common vampire bat.Following the nighttime routine of one such bat, we see that she sets out in pitch black, mapping her surroundings with ultrasonic sound waves.

Common vampire bats are opportunistic hunters that have been observed to feed from snakes, sea lions, and pelicans, but they mostly take their meals from land mammals.And with the spread of agricultural areas, they increasingly target livestock.

They’ve also been known to prey on humans, which carries dangers beyond just their bite.Bats are highly effective at dodging infections themselves, but they still carry pathogens.

Vampire bats can transmit the rabies virus, making it all the more important that people living around them are protected with measures like bat-proof sleeping shelters and vaccines.This night, the vampire bat homes in on a dozing pig.

She cautiously swoops down and hops around to assess the situation’s riskiness.With powerful, long forelimbs and thumbs, she can stand, jump, and even run on all fours.

In fact, the vampire bats’ forelimb-powered bounding gait is wholly unique among animals.She uses specialized heat-sensing receptors to detect the warm blood running beneath the skin’s surface.

And she finds a spot where she’s less likely to get caught, protecting herself from possible reprisal—and from starvation as she races the clock.She delicately pierces the pig’s skin with her curved, razor-sharp incisors.

They have less protective enamel than most mammal teeth, and the friction between the upper incisors and lower canines helps keep them particularly pointy.

In fact, vampire bats may have the animal kingdom’s sharpest incisors.Her saliva also contains a cocktail of proteins secreted from six glands in her neck.

It keeps the blood flowing by preventing platelets from clumping and plasma proteins from turning solid, while also dilating the pig’s vessels and dissolving existing blood clots.She laps the flowing blood, the notch in her lower jaw shunting the liquid into two channels underneath her tongue.

While blood is relatively nutrient poor, consisting mostly of water and some protein, her body and microbiome eke out what it offers.But she also has a fast metabolism and needs to replenish her energy stores quickly.

A common vampire bat will perish without food for more than two nights.Ideally, she would stay stealth long enough to take in a little over a tablespoon of the pig’s blood.Then she’d be in good shape.

But the pig starts suddenly, throwing her off.Dodging its trampling hooves, the vampire bat propels herself back into the night air.She tries to feed again, but each interruption puts her at greater risk.

Thankfully, she doesn’t live alone, and even though it’s a considerable sacrifice, one of her companions throws her a lifeline—coughing up the hard-won results of her own high-stakes hunting heist and making it dinner for two.

This isn’t uncommon. Vampire bats under two years old tend to miss a meal as much as once every three nights as they learn the ropes.

So, their colonies rely on these rather extreme acts of cooperation to survive; without them, it’s thought their mortality rates would increase dramatically.Vampire bat colonies are networks of intimate grooming and food-sharing bonds—that go beyond blood, so to speak.

A strong history of reciprocal food sharing and grooming can be even more important than relatedness when a vampire bat is deciding whether to donate a meal or respond to a contact call.So, thanks to her community, the bat survives, primed to regurgitate the favor in the future.

آیا خفاش‌های خون‌آشام خطرناک‌اند؟

با طلوع سپیده‌دم بر فراز جنگل آمازون، خفاشی دهانش را باز می‌کند و خون را در دهان هم‌نوعش بالا می‌آورد.و این نخستین باری نیست که آن‌ها غذای خود را با هم تقسیم می‌کنند.خفاش‌های خون‌آشام تنها پستاندارانی هستند که منحصراً با خون زنده می‌مانند.

نیاکان باستانی آن‌ها احتمالاً از انگل‌ها و حشراتی تغذیه می‌کردند که روی بدن حیوانات بزرگ‌تر زندگی می‌کردند، تا این‌که خفاش‌های خون‌آشام شروع کردند به تغذیه مستقیم از خودِ همان حیوانات.سه گونه خفاش خون‌آشام وجود دارد که همگی در نواحی گرم آمریکای مرکزی و جنوبی زندگی می‌کنند.

دو گونه از آن‌ها – خفاش خون‌آشام پَرپا و خفاش خون‌آشام بال‌سفید – بیشتر از پرندگان تغذیه می‌کنند و در حالی‌که پرندگان روی شاخه‌ها نشسته‌اند، آرام و بی‌صدا به آن‌ها نزدیک می‌شوند.اما فراوان‌ترین گونه، همان خفاش خون‌آشام معمولی است که نامش هم برازنده‌ی اوست.اگر شب را با یکی از آن‌ها دنبال کنیم، می‌بینیم که در تاریکی مطلق پرواز می‌کند و با استفاده از امواج صوتی فراصوت، محیط اطرافش را نقشه‌برداری می‌کند.خفاش‌های خون‌آشام معمولی شکارچیانی فرصت‌طلب‌اند.

آن‌ها را در حال تغذیه از مارها، شیرهای دریایی و پلیکان‌ها هم دیده‌اند، اما معمولاً از پستانداران خشکی‌زی تغذیه می‌کنند.با گسترش مناطق کشاورزی، هدف اصلی آن‌ها بیشتر دام‌های اهلی شده‌اند. حتی گزارش‌هایی از حمله به انسان‌ها هم وجود دارد که خطر آن فقط به گاز گرفتن محدود نمی‌شود.

خفاش‌ها در مقابله با عفونت‌ها بسیار مقاوم‌اند، اما همچنان ناقل بیماری‌ها هستند. خفاش‌های خون‌آشام می‌توانند ویروس هاری را منتقل کنند، به همین دلیل حفاظت از انسان‌هایی که در نزدیکی زیستگاه آن‌ها زندگی می‌کنند، با اقداماتی مانند پناهگاه‌های ضدخفاش و واکسیناسیون، اهمیت زیادی دارد.

در شبی دیگر، یک خفاش خون‌آشام به سراغ خوکی در حال چُرت می‌رود. او با احتیاط پایین می‌آید و با جست‌وخیز اطراف، خطر موقعیت را می‌سنجد. خفاش با داشتن بازوهای بلند و انگشتان قوی می‌تواند بایستد، بپرد و حتی روی چهار دست‌وپا بدود. در واقع، شیوه‌ی حرکت جهشی او که با نیروی اندام‌های جلویی انجام می‌شود، در میان جانوران کاملاً بی‌نظیر است.

او از گیرنده‌های حرارتی ویژه‌ای برای شناسایی جریان خون گرم زیر پوست استفاده می‌کند و نقطه‌ای را پیدا می‌کند که در آن احتمال دیده‌شدن یا گرفتار شدنش کمتر باشد؛ تا هم از خطر انتقام حیوان، و هم از گرسنگی در امان بماند. سپس با دندان‌های پیشین خمیده و تیز خود، پوست خوک را به‌نرمی سوراخ می‌کند.

این دندان‌ها مینای محافظ کمتری نسبت به دندان‌های دیگر پستانداران دارند و اصطکاک بین دندان‌های پیشین بالا و دندان‌های نیش پایین باعث می‌شود که همیشه بسیار تیز باقی بمانند. در حقیقت، دندان‌های خفاش خون‌آشام از تیزترین دندان‌ها در دنیای جانوران‌اند.بزاق دهانش نیز ترکیبی از پروتئین‌هاست که از شش غده در گردنش ترشح می‌شوند.

این ترکیب باعث می‌شود خون همچنان روان بماند: از چسبیدن پلاکت‌ها جلوگیری می‌کند، مانع لخته شدن پروتئین‌های پلاسما می‌شود، رگ‌های حیوان را گشاد می‌کند و حتی لخته‌های موجود را حل می‌کند.او خون جاری را می‌لیسد، و بریدگی کوچک فک پایینش مایع را به دو کانال زیر زبان هدایت می‌کند. هرچند خون از نظر مواد مغذی چندان غنی نیست و بیشتر از آب و کمی پروتئین تشکیل شده، بدن و میکروب‌های همزیست او حداکثر بهره را از آن می‌برند.

با این حال، چون متابولیسم بالایی دارد، باید خیلی سریع انرژی از دست‌رفته‌اش را جبران کند. یک خفاش خون‌آشام معمولی بیش از دو شب بدون غذا زنده نمی‌ماند.

در حالت ایده‌آل، او باید بتواند بی‌صدا بماند تا کمی بیش از یک قاشق غذاخوری از خون خوک بنوشد، تا سیر شود.اما ناگهان خوک از خواب می‌پرد و او را می‌ترساند. خفاش با مهارت از لگدهای خوک می‌گریزد و دوباره به آسمان شب پر می‌کشد. او دوباره برای خوردن تلاش می‌کند، اما هر وقفه، خطر را بیشتر می‌کند. خوشبختانه، او تنها زندگی نمی‌کند.

و با وجود آن‌که فداکاری بزرگی است، یکی از دوستانش به کمکش می‌آید — خونی را که با زحمت از شکار خودش به‌دست آورده بالا می‌آورد و با او تقسیم می‌کند؛ شامی دو نفره از دسترنج شبانه. این رفتار در میان خفاش‌ها غیرمعمول نیست. خفاش‌های جوان‌تر از دو سال، در جریان یادگیری شکار، ممکن است هر سه شب یک‌بار گرسنه بمانند.

به همین دلیل، کلنی‌های آن‌ها برای بقا به همین همکاری‌های افراطی متکی هستند؛ بدون این همیاری، احتمال مرگ در میانشان به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد.کلنی‌های خفاش‌های خون‌آشام شبکه‌هایی از روابط صمیمیِ نظافت متقابل و تقسیم غذا هستند — روابطی که، به‌اصطلاح، فراتر از خون می‌روند.

تاریخچه‌ی قوی از اشتراک متقابل غذا و نظافت می‌تواند حتی از نسبت خویشاوندی هم مهم‌تر باشد، وقتی خفاشی تصمیم می‌گیرد که آیا غذایی اهدا کند یا به صدای درخواست کمک پاسخ دهد. به لطف جامعه‌ی خود، خفاش زنده می‌ماند — آماده است تا در آینده، لطف دوستانش را جبران کند.