How Japan saved its biggest city from collapse

ژاپن چطور بزرگترین شهرش رو از فروپاشی نجات داد

400 years ago, modern-day Tokyo was known as Edo, and it was already one of the biggest cities in the world, with a population approaching one million. However, it was on the verge of ecological collapse.

Years of intense logging had led to massive deforestation. The city now faced timber shortages and the impacts of severe erosion and frequent flooding that threatened food supplies.

۴۰۰ سال پیش، توکیوی امروزی به نام «ادو» شناخته می‌شد و با جمعیتی نزدیک به یک میلیون نفر، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای جهان بود. با این حال، این شهر در آستانه فروپاشی زیست‌محیطی قرار داشت. سال‌ها قطع بی‌رویه درختان منجر به جنگل‌زدایی گسترده شده بود. شهر اکنون با کمبود چوب و پیامدهای فرسایش شدید خاک و سیل‌های مکرر که منابع غذایی را تهدید می‌کرد، روبرو بود.

But over just a few decades, Edo would transform and become one of the most sustainable and efficient cities in history. In 1467, Japan entered a series of continuous bloody civil wars that would last over a century. But in 1600, Tokugawa Ieyasu defeated his warlord rivals and unified Japan under his rule.

This marked the beginning of the Tokugawa shogunate’s reign. During this time, Ieyasu and the shoguns who succeeded him enacted a series of sweeping reforms that reshaped the country’s economy, landscape, and culture.

Concerned over the growing influence of outside powers, the shoguns imposed severe limitations on foreign relations. They banned foreign traders from entering the country and heavily restricted citizens from leaving.

اما تنها در طی چند دهه، ادو دگرگون شد و به یکی از پایدارترین و کارآمدترین شهرهای تاریخ بدل گشت. در سال ۱۴۶۷، ژاپن وارد مجموعه‌ای از جنگ‌های داخلی خونین شد که بیش از یک قرن به طول انجامید. اما در سال ۱۶۰۰، توکوگاوا ایه‌یاسو رقبای جنگ‌سالار خود را شکست داد و ژاپن را تحت فرمان خود متحد کرد. این رویداد آغازگر دوران شوگون‌سالاری (حکومت نظامی) توکوگاوا بود.

در این دوران، ایه‌یاسو و شوگون‌های جانشین او، اصلاحات گسترده‌ای را اجرا کردند که اقتصاد، چشم‌انداز طبیعی و فرهنگ کشور را تغییر داد. شوگون‌ها که نگران نفوذ روزافزون قدرت‌های خارجی بودند، محدودیت‌های شدیدی بر روابط خارجی اعمال کردند. آن‌ها ورود بازرگانان خارجی به کشور را ممنوع و خروج شهروندان را به شدت محدود کردند.

To make up for the sudden decrease in imported goods, the Tokugawa shoguns invested heavily in increasing internal production while decreasing consumption and waste. These practices drew upon the Buddhist concept of mottainai, which emphasized not wasting resources and being satisfied with just enough.

Realizing the extent of ecological destruction impacting the capital city, Edo, the Tokugawa shoguns introduced limitations on logging and launched sprawling reforestation programs.

برای جبران کاهش ناگهانی کالاهای وارداتی، شوگون‌های توکوگاوا سرمایه‌گذاری زیادی روی افزایش تولید داخلی و هم‌زمان کاهش مصرف و ضایعات انجام دادند.

این اقدامات ریشه در مفهوم بودایی «موتای‌نای» داشت که بر هدر ندادن منابع و قناعت به مقدار کافی تأکید می‌کرد. شوگون‌های توکوگاوا با درک وسعت تخریب زیست‌محیطی که پایتخت (ادو) را تحت تأثیر قرار داده بود، محدودیت‌هایی برای قطع درختان اعمال کردند و برنامه‌های گسترده‌ای برای احیای جنگل‌ها به راه انداختند.

Local villagers were required, and later paid, to plant millions of trees. To curb demands for timber, strict rationing rules were introduced, and houses were built with standardized wooden components that could be disassembled and reused. Soon, entire industries grew around eliminating the city’s waste.

Residents used agricultural byproducts, like rice straw, to make rope and packaging material. Candle wax drippings were saved and remolded. Craftsmen repaired old umbrellas and worn-out sandals, rather than tossing them. Even human waste was collected and turned into fertilizer.

روستاییان محلی ملزم شدند (و بعداً برای این کار دستمزد گرفتند) تا میلیون‌ها درخت بکارند. برای کنترل تقاضای چوب، قوانین جیره‌بندی سخت‌گیرانه‌ای معرفی شد و خانه‌ها با قطعات چوبی استانداردی ساخته می‌شدند که قابلیت باز شدن و استفاده مجدد را داشتند.

به زودی، صنایع کاملی حول حذف زباله‌های شهری شکل گرفت. ساکنان از محصولات جانبی کشاورزی، مانند کاه برنج، برای ساخت طناب و مواد بسته‌بندی استفاده می‌کردند. قطرات ذوب‌شده شمع جمع‌آوری و دوباره قالب‌گیری می‌شد. صنعتگران به جای دور انداختن چترهای قدیمی و صندل‌های فرسوده، آن‌ها را تعمیر می‌کردند. حتی فضولات انسانی جمع‌آوری و به کود تبدیل می‌شد.

Within households, families developed techniques to reuse or repurpose items, rather than discarding them. Kimonos were continuously mended. When the fabric was too frayed for repair, it was used to cover futons, then cut into diapers or cleaning cloths, before finally being burned as fuel.

Artisans deftly repaired ceramics using kintsugi, where broken pieces are plastered together and the fracture lines brushed with gold lacquer. A tradition known as boro developed, in which fragments of old cloth were sewn together to create beautifully patchworked garments that were then passed down for generations.

در داخل خانه‌ها، خانواده‌ها روش‌هایی را برای استفاده مجدد یا تغییر کاربری وسایل به جای دور ریختن آن‌ها ابداع کردند. کیمونوها مدام رفو می‌شدند. وقتی پارچه برای تعمیر بیش از حد فرسوده می‌شد، برای روکش رختخواب (فوتون) استفاده می‌شد، سپس به کهنه بچه یا دستمال نظافت تبدیل می‌شد و در نهایت به عنوان سوخت سوزانده می‌شد.

هنرمندان با مهارت سرامیک‌ها را با استفاده از روش «کینتسوگی» تعمیر می‌کردند؛ روشی که در آن قطعات شکسته به هم چسبانده شده و خطوط شکستگی با پودر طلا پوشانده می‌شد. سنتی به نام «بورو» شکل گرفت که در آن تکه‌های پارچه کهنه به هم دوخته می‌شدند تا لباس‌های چهل‌تکه زیبایی خلق کنند که نسل به نسل منتقل می‌شد.

Meanwhile, poetry, theater, and literature flourished, as did the study of Chinese Confucianism and European scientific texts. Yet, while the Tokugawa period was marked by achievements in sustainability and art, it wasn’t without its flaws. Strict laws and regulations were enforced by harsh authoritarian rule.

It was a feudal society, rife with social and economic inequality. The majority peasant population, for example, was forced to pay an often crippling rice tax, called nengu, to regional lords known as daimyo.

And by the second half of the 19th century, the country faced rising inflation, destabilizing its economy, and increasing external pressure, including the United States’ use of military power. All of this forced Japan to reopen its doors to foreign trade and influence, and ultimately led to the end of the Tokugawa shogunate’s reign.

در همین حال، شعر، تئاتر و ادبیات شکوفا شد، همچنین مطالعه کنفوسیوس‌گرایی چینی و متون علمی اروپایی رواج یافت. با این حال، اگرچه دوره توکوگاوا با دستاوردهایی در زمینه پایداری و هنر همراه بود، اما بدون نقص نبود. قوانین و مقررات سخت‌گیرانه توسط حکومتی استبدادی و خشن اعمال می‌شد. این جامعه‌ای فئودالی و مملو از نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی بود.

برای مثال، جمعیت اکثریت دهقان مجبور به پرداخت مالیات سنگین برنج به نام «ننگو» به اربابان منطقه‌ای معروف به «دایمیو» بودند. تا نیمه دوم قرن نوزدهم، کشور با تورم فزاینده که اقتصاد را بی‌ثبات می‌کرد و فشار خارجی رو به رشد، از جمله استفاده ایالات متحده از نیروی نظامی، مواجه شد.

همه این‌ها ژاپن را مجبور کرد تا درهای خود را دوباره به روی تجارت و نفوذ خارجی باز کند و در نهایت منجر به پایان حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا شد.

Despite these challenges, this period can serve as a powerful lesson. Edo’s transformation from a city teetering on ecological collapse to a thriving cultural epicenter shows us that what’s broken can be repaired, and by doing so, we can create something even more beautiful.

Today, at a time when only 7% of the global economy is circular, Edo’s history also reminds us that we can create economies driven not by consumption and waste, but rather by making the most of possibilities.

با وجود این چالش‌ها، این دوره می‌تواند درس قدرتمندی باشد. تبدیل شدن ادو از شهری در آستانه فروپاشی زیست‌محیطی به یک کانون فرهنگی پررونق نشان می‌دهد که آنچه شکسته است قابل تعمیر است و با این کار، می‌توانیم چیزی حتی زیباتر خلق کنیم.

امروزه، در زمانی که تنها ۷ درصد از اقتصاد جهانی «چرخشی» است، تاریخ ادو به ما یادآوری می‌کند که می‌توانیم اقتصادهایی بسازیم که نه با مصرف و ضایعات، بلکه با استفاده حداکثری از امکانات پیش بروند.