How we got hooked on credit cards ؟

In 1949, businessman Frank McNamara was about to pay for dinner when he realized something terrible: he’d forgotten his wallet. While this situation wasn’t uncommon, McNamara’s response was. Determined never to be caught without cash again, he invented the Diners Club Card—a wallet-sized piece of cardboard that allowed users to dine at participating restaurants and settle their bills at the end of each month.

McNamara wasn’t the first to codify the IOU. Evidence of deferred payment systems stretches back to ancient Mesopotamia. In America’s Wild West, ranchers and farmers used metal plates as credit placeholders. Just a few years before McNamara’s dining mishap, many department stores and airlines had already begun introducing reward programs and charge cards.

But the Diners Club Card was different. Earlier credit systems usually involved one business granting credit to one customer. McNamara’s card, however, provided credit with over two dozen otherwise unconnected businesses. This decentralized credit system was revolutionary. Within just one year, the Diners Club Card had 10,000 users.

Soon, several U.S. banks partnered with merchants and launched their own credit programs. For merchants, credit cards meant more business and upfront financing. For consumers, they offered financial flexibility, enabling larger purchases as long as the balance was paid each month. And banks earned fees from every transaction.

But banks soon discovered another profit source: interest payments. Cardholders could pay only part of their monthly bill, with the unpaid amount carrying over and accruing interest. This transformed credit cards into an ongoing debt system.

Still, problems arose. In 1958, Bank of America mailed 60,000 unsolicited credit cards to Fresno, California residents. Instead of gaining loyal customers, the bank faced rampant theft and unpaid bills. Banks also struggled with manual processing of charge slips, which delayed interest collection.

Despite early losses, banks doubled down. At the time, U.S. banks couldn’t expand across state lines, so mailing credit cards was their best way to attract out-of-state customers. Once new clients joined, banks could sell them big-ticket loans like mortgages and car financing.

To handle the surge in card use, banks invested heavily in early computers and launched ad campaigns promoting credit as a symbol of luxury and financial freedom. This marked a cultural shift in America: from viewing credit as shameful dependence to embracing it as economic empowerment.

But the reality was more exploitative. From 1956 to 1967, consumer debt soared 133%, sparking anti-credit activism in the 1960s. The movement suffered a major setback in 1968, when the Supreme Court removed state interest caps, leading to steep rate hikes throughout the 1970s.

Further complications came in the late 1980s with the invention of credit scores, which reinforced existing racial, gender, and class biases in credit approvals.

Today, credit cards are a $500 billion industry. Banks use them to assess loan eligibility, encouraging customers to maintain multiple cards. Since most users don’t pay their balances in full, they accumulate debt and endless interest payments. By the end of 2023, U.S. credit card debt had surpassed $1 trillion.

Ironically, the earliest credit cards—though limited—may have been the most beneficial for our wallets.

چگونه به کارت‌های اعتباری وابسته شدیم

در سال ۱۹۴۹، تاجری به نام فرانک مک‌نامارا درست زمانی که می‌خواست هزینه شام خود را بپردازد، متوجه شد کیف پولش را جا گذاشته است. این اتفاق چندان عجیب نبود، اما واکنش او متفاوت بود. او تصمیم گرفت دیگر هرگز بدون پول گیر نیفتد، پس کارت داینرز کلاب را اختراع کرد؛ یک کارت مقوایی به اندازه کارت بانکی که به دارندگانش اجازه می‌داد در رستوران‌های طرف قرارداد غذا بخورند و هزینه را در پایان هر ماه تسویه کنند.

البته مک‌نامارا اولین کسی نبود که ایده «خرید نسیه» را به کار برد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سیستم‌های پرداخت معوق به بین‌النهرین باستان برمی‌گردد. در غرب وحشی آمریکا، کشاورزان و دامداران از صفحه‌های فلزی به عنوان نشانه‌های اعتباری استفاده می‌کردند. حتی چند سال پیش از ماجرای شام مک‌نامارا، بسیاری از فروشگاه‌های زنجیره‌ای و خطوط هوایی، برنامه‌های وفاداری و کارت‌های اعتباری مخصوص خود را معرفی کرده بودند.

اما کارت داینرز کلاب تفاوت مهمی داشت. در گذشته، اعتبار تنها بین یک کسب‌وکار و یک مشتری برقرار می‌شد، اما کارت مک‌نامارا به کاربران این امکان را می‌داد که از اعتبار در بیش از ۲۰ کسب‌وکار مختلف استفاده کنند. این اعتبار غیرمتمرکز انقلابی بود و تنها در یک سال، کارت داینرز کلاب توانست ۱۰ هزار کاربر جذب کند.
به‌زودی، چندین بانک آمریکایی با فروشندگان همکاری کردند و برنامه‌های اعتباری خود را راه‌اندازی نمودند. برای فروشندگان، کارت اعتباری به معنای افزایش مشتری و دریافت نقدینگی فوری بود. برای مصرف‌کنندگان، کارت‌ها انعطاف مالی ایجاد می‌کردند و خریدهای بزرگ‌تر را ممکن می‌ساختند، به شرطی که در پایان ماه پرداخت شوند. بانک‌ها هم از هر تراکنش کارمزد دریافت می‌کردند.

اما بانک‌ها خیلی زود راه سودآورتری پیدا کردند: بهره بدهی‌ها. دارندگان کارت می‌توانستند فقط بخشی از صورتحساب ماهانه را بپردازند و مابقی مبلغ به ماه بعد منتقل می‌شد، اما با اضافه شدن بهره. این شیوه، کارت اعتباری را به ابزاری برای ایجاد بدهی مداوم تبدیل کرد.

با این حال، مشکلاتی هم وجود داشت. در سال ۱۹۵۸، بانک آو امریکا به طور ناخواسته ۶۰ هزار کارت اعتباری برای ساکنان شهر فرزنو در کالیفرنیا ارسال کرد. به جای جذب مشتریان وفادار، این کار منجر به سرقت گسترده کارت‌ها و بدهی‌های پرداخت‌نشده شد. علاوه بر این، بانک‌ها در پردازش دستی برگه‌های تراکنش دچار مشکل بودند که همین باعث تأخیر در دریافت بهره می‌شد.

با وجود این شکست‌های اولیه، بانک‌ها عقب‌نشینی نکردند. از آنجا که در آن زمان بانک‌های آمریکا اجازه نداشتند شعبه‌های خود را خارج از ایالتشان افتتاح کنند، ارسال کارت اعتباری بهترین روش برای جذب مشتریان جدید بود. وقتی مشتریان جذب می‌شدند، بانک‌ها می‌توانستند به آنها وام‌های بزرگ‌تری مانند وام مسکن و خودرو بفروشند.

برای پاسخ به تقاضای فزاینده، بانک‌ها سرمایه‌گذاری زیادی روی رایانه‌های اولیه انجام دادند و تبلیغاتی راه انداختند که کارت اعتباری را نماد زندگی لوکس و آزادی مالی معرفی می‌کرد. این تبلیغات، نگرش مردم آمریکا نسبت به اعتبار را تغییر داد: از چیزی شرم‌آور و نشانه وابستگی مالی، به چیزی ارزشمند و افتخارآمیز.

اما واقعیت بسیار استثمارگرانه‌تر بود. بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷، بدهی مصرف‌کنندگان ۱۳۳ درصد افزایش یافت. همین موضوع باعث شد در دهه ۱۹۶۰ جنبش‌های اعتراضی ضد اعتبار به وجود بیاید. با این حال، این جنبش در سال ۱۹۶۸ ضربه بزرگی خورد، وقتی که دیوان عالی آمریکا سقف بهره بانکی را برداشت و این باعث شد نرخ‌های بهره در دهه ۱۹۷۰ به شدت افزایش یابد.

در اواخر دهه ۱۹۸۰ نیز با ابداع امتیاز اعتباری (Credit Score)، مشکلات تازه‌ای پدید آمد؛ چراکه این سیستم تعصبات نژادی، جنسیتی و طبقاتی موجود در اعطای اعتبار را تقویت می‌کرد.
امروزه، کارت‌های اعتباری یک صنعت ۵۰۰ میلیارد دلاری هستند. بانک‌ها هنگام تصمیم‌گیری برای اعطای وام، خطوط اعتباری افراد را بررسی می‌کنند و همین، مشتریان را به داشتن چندین کارت اعتباری تشویق می‌کند. از آنجا که بیشتر افراد صورت‌حساب خود را به طور کامل پرداخت نمی‌کنند، درگیر بدهی‌های سنگین و بهره‌های بی‌پایان می‌شوند. تا پایان سال ۲۰۲۳، بدهی کارت‌های اعتباری در آمریکا از ۱ تریلیون دلار عبور کرد.

به‌طور طعنه‌آمیزی، شاید کارت‌های اعتباری اولیه — با وجود محدودیت‌هایشان — در واقع برای جیب ما بهتر بودند.