How does light therapy help treat seasonal depression?

نوردرمانی چگونه به درمان افسردگی فصلی کمک می‌کند؟

Every year, people leave their doctor’s office with an unusual prescription. Instead of traditional treatments like a pill, shot, or cream, they’re sent home with a recommendation for light— or more specifically, light therapy. To understand how this works, let’s step out of the office and into this valley.

هر سال، برخی افراد با نسخه‌ای غیرمعمول از مطب پزشک خارج می‌شوند. به‌جای درمان‌های رایج مانند قرص، آمپول یا پماد، به آن‌ها «نور» تجویز می‌شود؛ یا دقیق‌تر بگوییم، نوردرمانی. برای درک بهتر این روش، بیایید از فضای مطب خارج شویم و وارد این دره شویم.

Here, as winter approaches, shorter days spark a cascade of changes within the brains of its inhabitants. As a result, groundhogs retreat to their burrows for hibernation, weasels’ coats turn from brown to white, and birds cease their singing. Scientists are finding that similar seasonal behavioral changes also occur in some humans.

در اینجا، با نزدیک شدن زمستان و کوتاه‌تر شدن روزها، مجموعه‌ای از تغییرات زنجیره‌ای در مغز ساکنان این منطقه آغاز می‌شود. در نتیجه، موش‌های خرمایی برای خواب زمستانی به لانه‌های خود بازمی‌گردند، رنگ پوست راسوها از قهوه‌ای به سفید تغییر می‌کند و پرندگان آواز خواندن را متوقف می‌کنند. دانشمندان دریافته‌اند که تغییرات رفتاری فصلی مشابهی در برخی از انسان‌ها نیز رخ می‌دهد.

Around 1% of people experience seasonal affective disorder, or SAD, a mood disorder marked by episodes of depression that recur at certain times of the year. Most cases appear during the fall and winter months when days are shortest. While many people notice mild drops in energy or appetite during winter, SAD is far more serious.

حدود یک درصد از مردم به اختلال عاطفی فصلی یا SAD مبتلا هستند؛ نوعی اختلال خلقی که با دوره‌های تکرارشونده افسردگی در زمان‌های مشخصی از سال شناخته می‌شود. بیشتر موارد این اختلال در پاییز و زمستان، زمانی که روزها کوتاه‌تر هستند، ظاهر می‌شود. در حالی‌که بسیاری از افراد در زمستان فقط کاهش خفیفی در انرژی یا اشتها تجربه می‌کنند، SAD به‌مراتب شدیدتر و جدی‌تر است.

Its symptoms largely overlap with non-seasonal depression and can include persistent feelings of sadness, loss of interest in everyday activities, overwhelming fatigue, dramatic changes in sleep and weight, and even suicidal thoughts. Despite extensive research, much about SAD remains unknown, but scientists have proposed two main theories about what may trigger it—both involving disruptions to the body’s circadian rhythms.

علائم این اختلال تا حد زیادی با افسردگی غیر‌فصلی هم‌پوشانی دارد و می‌تواند شامل احساس مداوم غم، از دست دادن علاقه به فعالیت‌های روزمره، خستگی شدید و پایدار، تغییرات قابل‌توجه در خواب و وزن، و حتی افکار خودکشی باشد. با وجود پژوهش‌های گسترده، هنوز بسیاری از جنبه‌های SAD ناشناخته است، اما دانشمندان دو نظریه اصلی درباره عوامل ایجادکننده آن مطرح کرده‌اند که هر دو به اختلال در ریتم شبانه‌روزی بدن مربوط می‌شوند.

When sunlight reaches our eyes, light-sensitive cells in the retina send signals through the optic nerve to a region of the brain called the suprachiasmatic nucleus. This area is often referred to as the body’s biological clock because it regulates daily patterns of alertness, body temperature, hormone release, and cell growth.

وقتی نور خورشید به چشم ما می‌تابد، سلول‌های حساس به نور در شبکیه سیگنال‌هایی را از طریق عصب بینایی به بخشی از مغز به نام هسته سوپراکیاسماتیک ارسال می‌کنند. به این بخش اغلب «ساعت زیستی» گفته می‌شود، زیرا الگوهای روزانه‌ای مانند هوشیاری، دمای بدن، ترشح هورمون‌ها و رشد سلولی را تنظیم می‌کند.

Each evening after sunset, this biological clock signals the release of melatonin, a hormone that promotes sleep. For most people, the timing of melatonin release remains fairly stable throughout the year. However, one theory suggests that in people with SAD, shorter winter days cause melatonin to be released for longer periods each night.

هر شب پس از غروب خورشید، ساعت زیستی بدن فرمان ترشح هورمونی به نام ملاتونین را صادر می‌کند که نقش اصلی آن ایجاد خواب است. در بیشتر افراد، زمان ترشح ملاتونین در طول سال تقریباً ثابت باقی می‌ماند. اما طبق یکی از نظریه‌ها، در افراد مبتلا به SAD، کوتاه شدن روزهای زمستان باعث می‌شود ملاتونین برای مدت طولانی‌تری در طول شب ترشح شود.

Such circadian changes are not unheard of in nature—animals like weasels and groundhogs undergo behavioral and physical changes in winter due to prolonged melatonin release. What remains unclear is why this response occurs in only some humans. One possibility is that their retinas fail to become more sensitive to light during darker months.

چنین تغییراتی در ریتم شبانه‌روزی در طبیعت پدیده‌ای نادر نیست؛ حیواناتی مانند راسوها و موش‌های خرمایی به دلیل ترشح طولانی‌تر ملاتونین در زمستان، دچار تغییرات رفتاری و ظاهری می‌شوند. با این حال، هنوز مشخص نیست چرا این واکنش فقط در برخی انسان‌ها دیده می‌شود. یکی از احتمالات این است که شبکیه چشم این افراد در ماه‌های تاریک‌تر سال قادر به افزایش حساسیت خود به نور نیست.

A second theory suggests that SAD is not about how long melatonin is released, but about a complete shift in the timing of circadian rhythms during winter. This shift can appear as a fast-running clock, known as a phase advance, or a slow-running clock, known as a phase delay. A phase delay could explain why many people with SAD struggle to wake up in the morning.

نظریه دوم می‌گوید مشکل اصلی در SAD نه مدت ترشح ملاتونین، بلکه جابه‌جایی کلی زمان‌بندی ریتم شبانه‌روزی در زمستان است. این جابه‌جایی می‌تواند به شکل جلو افتادن فاز (ساعت زیستی سریع‌تر) یا عقب افتادن فاز (ساعت زیستی کندتر) ظاهر شود. عقب افتادن فاز می‌تواند توضیح دهد که چرا بسیاری از مبتلایان به SAD صبح‌ها به‌سختی از خواب بیدار می‌شوند.

In these cases, hormones essentially signal that it is still nighttime. Yet because it remains unclear how circadian disruptions alone could cause such profound mood changes, researchers believe psychological, cultural, and genetic factors also play important roles.

در این شرایط، هورمون‌های بدن در واقع به مغز پیام می‌دهند که هنوز شب است. با این حال، از آنجا که مشخص نیست اختلالات ریتم شبانه‌روزی به‌تنهایی چگونه می‌توانند چنین تغییرات عمیقی در خلق‌وخو ایجاد کنند، پژوهشگران معتقدند عوامل روانی، فرهنگی و ژنتیکی نیز نقش مهمی دارند.

Like those with non-seasonal depression, people with SAD are more prone to rumination, a pattern of repetitive negative thinking. They also tend to hold more pessimistic attitudes toward winter, to the point that some experts believe cultures that celebrate and embrace winter may offer protection against SAD.

مانند افراد مبتلا به افسردگی غیر‌فصلی، کسانی که SAD دارند بیشتر دچار نشخوار ذهنی، یعنی تکرار مداوم افکار منفی، می‌شوند. آن‌ها همچنین نگرش منفی‌تری نسبت به زمستان دارند؛ به‌طوری که برخی متخصصان معتقدند زندگی در فرهنگ‌هایی که زمستان را می‌پذیرند و آن را جشن می‌گیرند، می‌تواند تا حدی اثر محافظتی در برابر این اختلال داشته باشد.

Although there is no single gene responsible for SAD, multiple genetic factors can increase the risk, which may explain why the disorder sometimes runs in families. Another unresolved mystery is that some people experience the opposite pattern—depression during the summer months—possibly triggered by excessive light, heat, or humidity.

اگرچه ژن واحدی برای ایجاد SAD وجود ندارد، اما مجموعه‌ای از عوامل ژنتیکی می‌توانند خطر ابتلا را افزایش دهند؛ موضوعی که توضیح می‌دهد چرا این اختلال گاهی در خانواده‌ها دیده می‌شود. یکی دیگر از جنبه‌های حل‌نشده این پدیده آن است که برخی افراد به‌جای افسردگی زمستانی، دچار افسردگی تابستانی می‌شوند که ممکن است به دلیل نور بیش‌ازحد، گرما یا رطوبت بالا باشد.

Despite these uncertainties, effective treatments do exist. Methods used for non-seasonal depression, such as antidepressant medication and cognitive-behavioral therapy, can reduce symptoms and prevent future episodes. Light therapy is another option, typically involving at least 30 minutes of exposure each morning to a device that emits full-spectrum light without harmful UV rays.

با وجود تمام این ابهامات، روش‌های درمانی مؤثری برای SAD وجود دارد. درمان‌هایی که برای افسردگی غیر‌فصلی استفاده می‌شوند، مانند داروهای ضدافسردگی و درمان شناختی-رفتاری، می‌توانند علائم را کاهش داده و از بازگشت دوباره آن جلوگیری کنند. نوردرمانی نیز یکی از گزینه‌هاست که معمولاً شامل حداقل ۳۰ دقیقه قرار گرفتن در معرض نور کامل طیف، بدون اشعه‌های مضر فرابنفش، در هر صبح است.

Because determining the correct timing and dosage can be challenging, light therapy should be started under medical supervision. When used consistently and correctly, it is believed to help shift circadian rhythms back to a brighter, summer-like state.

از آنجا که تعیین زمان و دوز مناسب نوردرمانی می‌تواند دشوار باشد، این روش باید تحت نظر پزشک یا متخصص سلامت آغاز شود. در صورت استفاده منظم و صحیح، تصور می‌شود نوردرمانی به بازگرداندن ریتم‌های شبانه‌روزی بدن به حالتی روشن‌تر و شبیه تابستان کمک می‌کند.