Can you see images in your mind ? Some people can’t

When reading Lewis Carroll’s “Alice’s Adventures in Wonderland,” most readers visualize the Queen’s croquet game play out in their heads. “…it was all ridges and furrows; the balls were live hedgehogs, the mallets live flamingos, and the soldiers had to double themselves up and to stand on their hands and feet, to make the arches.”

A few might see vivid details, such as the pattern of the hedgehog’s quills or the flush of the queen’s face. However, a small fraction of readers have a drastically different experience. As the scene plays out on the page, within their heads, they “see” absolutely nothing.

This inability to clearly visualize images in the mind’s eye is known as aphantasia, and it applies to around 4% of the world’s population. It was first characterized by a psychologist in the 19th century, who asked study participants to visualize their breakfast table and then rate the vividness and color of this mental picture. He determined that mental imagery exists on a spectrum.

At one end are people with aphantasia, and at the other are people with hyperphantasia, with imagery so real, it rivals seeing. And most people land somewhere in between these two extremes.

But how do we know if someone with aphantasia isn’t describing the same experience as someone with mental imagery, just in different terms? In other words, how does one objectively measure what’s going on in someone else’s mind?

In one study, scientists looked for clues in people’s eyes. They investigated differences in pupillary light reflexes, or how the pupil automatically constricts in response to light. Even just imagining that you are looking into a light will cause the pupil to narrow— or at least it will if you have mental imagery. They found that the eyes of people with aphantasia don’t constrict when imagining light.

Brain-imaging studies may help decipher another perplexing phenomenon: people with aphantasia can see mental imagery when they dream. How this happens is likely explained by the contrasting ways the brain generates deliberate visualization versus dream imagery.

Typically, conjuring a mental image involves multiple brain regions, and is sometimes referred to as a top-down process. First, actively trying to visualize an object activates cognitive control regions of our brain.

This then drives activity in regions of the brain associated with memory and vision, creating a mental picture. People with hyperphantasia tend to have stronger connections between these regions compared to those with aphantasia.

As for dreaming, many scientists believe this imagery is produced by a different bottom-up pathway, through activity deep in the brain spontaneously activating visual and memory systems.

So, what causes the spectrum of mental imagery to develop? Aphantasia often runs in families, suggesting that the vividness of your mental canvas may be influenced by your genes. While most people with aphantasia have it their entire lives, some people can develop it later in life— often due to brain injury or psychological conditions.

But in most cases, imagery extremes aren’t considered disorders in need of treatment, but rather intriguing variations in human experience.

For example, for those with a mind’s eye, the excitement of a thrilling story will cause them to sweat a little, even if they don’t notice it. People with aphantasia, however, lack this sweat response— presumably because it depends on the emotional effect of imagining the storyline.

At the same time, scientists have speculated that aphantasia may be protective against certain mental health disorders, specifically those related to negative imagery, like PTSD— though more research is needed.

Recalled details, like the food served at last year’s holiday party, may not be as difficult for people with hyperphantasia, as they tend to have a richer memory of past events and can “relive” these experiences in greater detail.

Differences in mental imagery may even influence your career choice. A survey of over 2,000 people found that those with aphantasia are more likely to work in STEM professions, while people with hyperphantasia tend to gravitate towards jobs in the arts, media, and design.

We may never be able to fully understand what’s happening in another person’s mind. The inner worlds of those around you might be quite different from your own.

آیا می‌توانید در ذهن خود تصاویر را “ببینید”؟ برخی افراد نمی‌توانند.

هنگام خواندن کتاب «ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب» نوشته لوئیس کارول، بیشتر خوانندگان صحنه بازی کروکت ملکه را در ذهن خود تجسم می‌کنند:…همه‌چیز پر از پستی و بلندی بود؛ توپ‌ها جوجه‌تیغی‌های زنده بودند، چکش‌ها فلامینگوهای زنده، و سربازان باید خودشان را دولا می‌کردند و روی دست‌ها و پاهایشان می‌ایستادند تا طاق‌ها را بسازند.

بعضی‌ها ممکن است جزئیات واضحی را ببینند، مثل طرح پرهای جوجه‌تیغی یا سرخی چهره ملکه. اما گروه کوچکی از خوانندگان تجربه‌ای کاملاً متفاوت دارند. وقتی این صحنه روی صفحه کتاب شکل می‌گیرد، در ذهنشان مطلقاً چیزی “نمی‌بینند”.

این ناتوانی در تجسم واضح تصاویر در ذهن به نام آفانتزیا شناخته می‌شود و حدود ۴ درصد از جمعیت جهان را دربرمی‌گیرد. این پدیده اولین‌بار در قرن نوزدهم توسط یک روان‌شناس شناسایی شد. او از شرکت‌کنندگان در مطالعه‌اش خواست تا میز صبحانه خود را در ذهن تجسم کنند و سپس وضوح و رنگ این تصویر ذهنی را ارزیابی کنند.

او نتیجه گرفت که تصاویر ذهنی روی یک طیف قرار دارند. در یک سر این طیف، افراد مبتلا به آفانتزیا هستند و در سر دیگر، افرادی با هایپرفانتزیا قرار دارند که تصاویر ذهنی‌شان چنان واقعی است که با دیدن واقعی رقابت می‌کند. بیشتر مردم جایی بین این دو انتها قرار می‌گیرند.

اما چگونه می‌توانیم مطمئن شویم که فردی با آفانتزیا همان تجربه افراد با تصاویر ذهنی را توصیف نمی‌کند، فقط با عبارات متفاوت؟ به عبارت دیگر، چگونه می‌توان آنچه در ذهن دیگری می‌گذرد را به‌صورت عینی اندازه‌گیری کرد؟ در یک مطالعه، دانشمندان سرنخ‌هایی را در چشم افراد جستجو کردند. آن‌ها تفاوت‌های واکنش نور مردمکی چشم (انقباض خودکار مردمک در پاسخ به نور) را بررسی کردند.

حتی تصور کردن اینکه به نوری نگاه می‌کنید، باعث تنگ شدن مردمک می‌شود—البته اگر توانایی تجسم ذهنی داشته باشید. آن‌ها دریافتند که چشمان افراد مبتلا به آفانتزیا هنگام تصور نور، منقبض نمی‌شود.

مطالعات تصویربرداری مغزی نیز به حل یک پدیده عجیب دیگر کمک می‌کند: افراد مبتلا به آفانتزیا در هنگام خواب و رویا می‌توانند تصاویر ذهنی ببینند. این اتفاق احتمالاً به دلیل تفاوت در نحوه تولید تصاویر عمدی (تجسم آگاهانه) و تصاویر رویا توسط مغز توضیح داده می‌شود.معمولاً تجسم یک تصویر ذهنی شامل چندین ناحیه مغزی است و گاهی به آن فرآیند «بالا به پایین» می‌گویند.

ابتدا، تلاش فعال برای تجسم یک شیء، نواحی کنترل شناختی مغز را فعال می‌کند. سپس این فعالیت، نواحی مرتبط با حافظه و بینایی را به کار می‌اندازد و تصویر ذهنی را ایجاد می‌کند. افراد با هایپرفانتزیا معمولاً ارتباطات قوی‌تری بین این نواحی مغزی دارند در مقایسه با افراد مبتلا به آفانتزیا. اما در مورد رویاها، بسیاری از دانشمندان معتقدند که تصاویر رویا از طریق یک مسیر «پایین به بالا» تولید می‌شوند، یعنی از فعالیت خودبه‌خودی در عمق مغز که سیستم‌های بینایی و حافظه را فعال می‌کند.

پس چه چیزی باعث ایجاد این طیف از تصاویر ذهنی می‌شود؟ آفانتزیا اغلب در خانواده‌ها دیده می‌شود، که نشان می‌دهد ژن‌ها ممکن است بر وضوح بوم ذهنی شما تأثیر بگذارند. در حالی که اکثر افراد مبتلا به آفانتزیا از بدو تولد این ویژگی را دارند، برخی ممکن است بعداً در زندگی به دلیل آسیب مغزی یا شرایط روانی به آن مبتلا شوند. با این حال، در بیشتر موارد، این تفاوت‌های افراطی در تصاویر ذهنی به‌عنوان اختلال در نظر گرفته نمی‌شوند که نیاز به درمان داشته باشند، بلکه تنوع‌های جالبی در تجربه انسانی هستند.

برای مثال، افرادی که ذهن بصری دارند، هنگام خواندن یک داستان هیجان‌انگیز ممکن است کمی عرق کنند، حتی اگر متوجه آن نشوند. اما افراد مبتلا به آفانتزیا این واکنش عرق کردن را ندارند—احتمالاً چون این واکنش به تأثیر احساسی تجسم داستان بستگی دارد. از سوی دیگر، دانشمندان حدس می‌زنند که آفانتزیا ممکن است در برابر برخی اختلالات سلامت روان، به‌ویژه آن‌هایی که با تصاویر منفی مرتبط هستند مانند PTSD، محافظت‌کننده باشد—هرچند تحقیقات بیشتری لازم است.

یادآوری جزئیات، مثل غذای سرو شده در مهمانی تعطیلات سال گذشته، برای افراد با هایپرفانتزیا آسان‌تر است، زیرا آن‌ها معمولاً خاطرات غنی‌تری از رویدادهای گذشته دارند و می‌توانند این تجربیات را با جزئیات بیشتری «بازسازی» کنند. تفاوت‌های تصاویر ذهنی حتی ممکن است بر انتخاب شغل تأثیر بگذارد.

یک نظرسنجی از بیش از ۲۰۰۰ نفر نشان داد که افراد مبتلا به آفانتزیا بیشتر در مشاغل STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) فعالیت می‌کنند، در حالی که افراد با هایپرفانتزیا به سمت مشاغل در هنر، رسانه و طراحی گرایش دارند.شاید هرگز نتوانیم به‌طور کامل بفهمیم در ذهن دیگران چه می‌گذرد. دنیای درونی اطرافیان شما ممکن است کاملاً متفاوت از دنیای شما باشد.