question | Why do you want to squeeze cute things?

چرا دوست داریم چیزای بامزه رو فشار بدیم؟

Maybe when you see a kitten, you tell yourself that in all the years of your life, you have never seen such a cute creature. Maybe you want to stroke its soft fur, or kiss its little head. Or maybe you even feel a strange, contradictory urge—to squeeze it, crush it, or even eat it.

شاید وقتی یک بچه‌گربه می‌بینید، با خودتان بگویید در تمام سال‌های زندگی‌تان هیچ‌وقت موجودی به این بامزگی ندیده‌اید. شاید دلتان بخواهد موهای نرمش را نوازش کنید یا سر کوچکش را ببوسید. یا حتی ممکن است یک حس عجیب و متناقض به شما دست بدهد؛ اینکه بخواهید آن را فشار دهید، له کنید یا حتی بخوریدش!

But of course, you don’t actually do that. You probably feel confused or even annoyed with yourself. Psychologists call this feeling “cute aggression.” It is surprisingly common, and according to estimates, about half of all adults experience it.

البته که واقعاً چنین کاری نمی‌کنید. احتمالاً از این حس خودتان تعجب می‌کنید یا حتی از خودتان بدتان می‌آید. روان‌شناسان به این احساس «پرخاشگری ناشی از بامزگی» یا cute aggression می‌گویند. این پدیده برخلاف انتظار بسیار رایج است و طبق برآوردها، حدود نیمی از بزرگسالان آن را تجربه می‌کنند.

To better understand this phenomenon, we first need to define cuteness. In 1943, a scientist proposed the “baby schema,” identifying cute features such as chubby cheeks, big eyes, and small hands and feet.

برای درک بهتر این پدیده، ابتدا باید مفهوم «بامزگی» را تعریف کنیم. در سال ۱۹۴۳، یک دانشمند نظریه‌ای به نام «الگوی نوزاد» ارائه داد و ویژگی‌های بامزه را مشخص کرد؛ مثل گونه‌های تپل، چشم‌های بزرگ و دست‌وپاهای کوچک.

These features are also found in many young animals. Researchers found that creatures with these traits were considered more attractive. Decades of research show that this schema matches what humans generally perceive as cute. When people see images with stronger baby-schema features, they look at them longer and more often.

این ویژگی‌ها در بسیاری از بچه‌حیوانات هم دیده می‌شود. پژوهشگران دریافتند موجوداتی که این خصوصیات را دارند، جذاب‌تر به نظر می‌رسند. دهه‌ها تحقیق نشان می‌دهد که این الگو دقیقاً با چیزی که انسان‌ها «بامزه» تلقی می‌کنند همخوانی دارد. وقتی افراد تصاویر دارای این ویژگی‌ها را می‌بینند، مدت زمان بیشتری و دفعات بیشتری به آن‌ها نگاه می‌کنند.

These images appear to stimulate parts of the brain associated with emotion and reward. Interestingly, cuteness can also influence behavior. In a 2009 study, participants who saw cute pictures before playing a game requiring precise movements performed better.

به نظر می‌رسد این تصاویر بخش‌هایی از مغز را که با احساسات و پاداش مرتبط هستند، فعال می‌کنند. جالب‌تر اینکه بامزگی حتی روی رفتار هم تأثیر می‌گذارد. در یک پژوهش در سال ۲۰۰۹، شرکت‌کنندگانی که قبل از انجام یک بازی نیازمند دقت بالا، تصاویر بامزه دیده بودند، عملکرد بهتری داشتند.

Another study showed that people who had seen cute images were more careful, even when doing simple tasks like picking objects out of a container. It’s no secret to authorities and advertisers that cuteness strongly affects our emotions.

نتایج پژوهش دیگری نشان داد افرادی که تصاویر بامزه دیده بودند، حتی در کارهای ساده‌ای مثل برداشتن اشیا از یک ظرف، با دقت بیشتری عمل می‌کردند. تأثیر بامزگی بر احساسات انسان موضوعی پنهان برای سیاست‌گذاران و تبلیغ‌کنندگان نیست.

But why do we sometimes respond to cute things with aggression? Why do we feel this strange urge? There is no single definitive explanation.

اما چرا گاهی در برابر چیزهای بامزه واکنش پرخاشگرانه نشان می‌دهیم؟ چرا چنین میل عجیبی در ما شکل می‌گیرد؟ هنوز پاسخ قطعی و واحدی برای این سؤال وجود ندارد.

According to one theory, cute features encourage nurturing behavior. Since babies are helpless, evolution favored humans who felt drawn to cute traits and responded with care and attention. Because we are so sensitive to cuteness, we may experience emotional overload, which leads to these contradictory feelings.

بر اساس یکی از نظریه‌ها، ویژگی‌های بامزه ما را به مراقبت و پرورش تشویق می‌کنند. از آنجا که نوزادان موجوداتی ناتوان هستند، در روند تکامل، انسان‌هایی که به این ویژگی‌ها واکنش مراقبتی نشان می‌دادند، شانس بقای بیشتری داشتند. حساسیت شدید ما به بامزگی می‌تواند باعث نوعی فشار احساسی شود که به این احساسات متناقض منجر می‌شود.

In fact, during the domestication of animals, humans also changed their appearance. Some scientists describe this as “domestication syndrome,” where animals gradually develop more childlike features as they become more domesticated.

در واقع، هم‌زمان با اهلی‌سازی حیوانات، ظاهر آن‌ها نیز توسط انسان تغییر کرده است. برخی دانشمندان این پدیده را «سندروم اهلی‌سازی» می‌نامند؛ فرآیندی که طی آن حیوانات هرچه اهلی‌تر می‌شوند، ویژگی‌های کودکانه‌تری پیدا می‌کنند.