Question | Why do so many cultures have dragon legends ?

From the Chinese Loong to the Filipino Bakunawa, the Scottish Beithir to the Greek Hydra, dragons have inflamed imaginations for millennia. Their ubiquity across world mythology has led many scholars to ponder their possible origins.

Could it be that tales of dragons were crafted to make sense of violent weather events like storms or tornadoes? Did ancient peoples interpret volcanic eruptions or the unearthing of strange-looking bones as evidence that fire-breathing beasts lurked nearby?

Questions like these are central to geomythology, which examines the connections between myths and the geology of the regions where they originated. It’s based on the idea that legends are more than just fiction; they’re also preserved records of the past. And these stories can contain valuable insights into our ancestors’ understanding of the natural world.

Beyond questioning the origins of mythical beasts like griffins, minotaurs, and dragons, geomythology can be a catalyst for scientific discovery. In Australia, for instance, researchers followed the clues in an ancient Indigenous Dreamtime legend, which recounts a star falling into a waterhole, to locate a previously uncharted meteor impact site.

And the field has also helped to correct geological timelines. Stories of Pele, the Hawaiian goddess of volcanoes, for example, led scientists to rethink the natural history of the Kīlauea volcano. Following the events in the goddess’s journey, they recalibrated when it’s believed the volcano first collapsed, forming the vast active caldera still present today.

So, what has geomythology uncovered about dragons? As far as we know, fire-breathing reptilian creatures never existed. And while it’s unlikely that this diverse set of creatures shares a single origin, it’s believed that some tales might be tied to the fossils of prehistoric animals.

One such story is the Greek myth of Cadmus who, according to legend, defeated a fierce water dragon and sewed its jagged teeth into soil. It’s known that the remains of mastodons, including their large and pointy molars, are abundantly scattered across Europe. This has led some to suggest that ancient storytellers may have crafted Cadmus’ tale after unearthing these mastodon fossils.

Paleontologists have similarly dug up mastodon bones in Chios, a Greek island that was once said to have been terrorized by another jagged-toothed dragon. What’s even more compelling is that the distinct physical features of dragons from different regions often mirror local fossil finds.

The antlers of the auspicious and celebrated Chinese Loong may have been influenced by fossilized Pliocene deer skulls, which are commonly found in northern China. In the Siwalik Hills of Pakistan, legends of dragons with unique jeweled crests may have been inspired by the calcite crystals often embedded in local fossils, such as the Sivatherium, an extinct giraffe species.

Other beastly characteristics, like flame blowing, may have been connected to geothermal features like volcanoes and hot springs. Take the Chimera, a hybrid of a lion, goat, and dragon, supposedly originating in what’s now Turkey. According to legend, the beast was slain by the hero Bellerophon, who thrust a block of lead into its fiery throat, choking it.

Some scholars hypothesize that the fire-spitting natural gas vents in southern Turkey may have sparked stories of this flame-blowing beast. Similarly, the seemingly burnt landscapes of western Turkey, which are the result of ancient volcanic activity, could have stirred stories of the epic clash of Zeus and the hundred-headed Typhon. In fact, some telling say the land itself was scorched by Zeus’ bolts during their deadly duel.

And more can be gleaned from dragon myths than just their possible origins. In China, paleontologists often plan digs in regions well known for their supposed dragon bone deposits. In fact, one of the richest areas in the world for finding dinosaur tracks is called Huanglonggou, which translates to Yellow Dragon Valley.

So, while these mythical beasts may never have prowled our caves, skies, or seas, their tales continue to be a source of inspiration— in both fantasy and science alike.

چرا فرهنگ های مختلف افسانه‌های اژدها دارند؟

از اژدهای چینی لونگ تا باکوناوای فیلیپینی، از بِیتیر اسکاتلندی تا هیدرای یونانی، اژدهاها هزاران سال است که تخیلات بشر را شعله‌ور کرده‌اند. حضور گسترده‌ی آن‌ها در اساطیر جهان، بسیاری از پژوهشگران را واداشته تا به ریشه‌های احتمالی این موجودات بیندیشند.

آیا ممکن است افسانه‌های اژدها برای توضیح پدیده‌های طبیعی خشنی مانند طوفان‌ها یا گردبادها ساخته شده باشند؟ آیا مردمان باستان فوران‌های آتشفشانی یا بیرون آمدن استخوان‌های عجیب از دل خاک را به‌عنوان نشانه‌ای از وجود جانوران آتش‌افشان تفسیر می‌کردند؟

چنین پرسش‌هایی در مرکز رشته‌ای به نام زمین‌افسانه‌شناسی (Geomythology) قرار دارند؛ دانشی که ارتباط میان اسطوره‌ها و زمین‌شناسی نواحی‌ای را که آن داستان‌ها در آن پدید آمده‌اند بررسی می‌کند. این رشته بر این باور استوار است که افسانه‌ها صرفاً داستان‌های خیالی نیستند؛ بلکه می‌توانند بازمانده‌ی اسناد گذشته نیز باشند. چنین روایت‌هایی می‌توانند بینش‌های ارزشمندی از درک نیاکان ما نسبت به جهان طبیعی در خود داشته باشند.

زمین‌افسانه‌شناسی فراتر از جست‌وجوی ریشه‌ی موجودات افسانه‌ای مانند گریفین‌ها، مینوتورها و اژدهاها، می‌تواند محرکی برای کشفیات علمی باشد. برای نمونه، در استرالیا پژوهشگران با پیروی از سرنخ‌های موجود در یک افسانه‌ی بومیان باستان (Dreamtime) که از سقوط ستاره‌ای درون یک آبگیر سخن می‌گفت، توانستند محل برخورد شهاب‌سنگی ناشناخته را کشف کنند.

این رشته حتی به بازنگری در جدول‌های زمانی زمین‌شناسی نیز کمک کرده است. برای مثال، داستان‌های مربوط به پِله، الهه‌ی آتشفشان‌ها در هاوایی، سبب شدند دانشمندان تاریخچه‌ی طبیعی آتشفشان کیلاوئا را دوباره بررسی کنند. آن‌ها با دنبال‌کردن رویدادهای روایت‌شده در سفرهای این الهه، زمان احتمالی نخستین فروپاشی آتشفشان و شکل‌گیری دهانه‌ی عظیم و فعال امروزی را بازتنظیم کردند.

اما زمین‌افسانه‌شناسی درباره‌ی اژدهاها چه یافته‌ای به دست آورده است؟ تا جایی که می‌دانیم، هیچ موجود خزنده‌ی آتش‌افشانی وجود نداشته است. و هرچند بعید است که همه‌ی این روایت‌های گوناگون ریشه‌ای یکسان داشته باشند، باور بر این است که برخی داستان‌ها ممکن است با فسیل‌های حیوانات ماقبل تاریخ پیوند داشته باشند.

یکی از این نمونه‌ها، اسطوره‌ی یونانی کادموس است که طبق افسانه، اژدهای آبی وحشتناکی را شکست داد و دندان‌های تیزش را در خاک کاشت. می‌دانیم که بقایای ماموت‌ها، از جمله دندان‌های بزرگ و نوک‌تیز آن‌ها، به‌طور گسترده‌ای در اروپا یافت می‌شوند. این موضوع برخی را بر آن داشته تا بگویند داستان کادموس ممکن است پس از کشف این فسیل‌ها توسط راویان باستان ساخته شده باشد.

دیرینه‌شناسان همچنین استخوان‌های ماموت را در جزیره‌ی خیوس یونان یافته‌اند؛ جایی که گفته می‌شد روزگاری گرفتار اژدهای دیگری با دندان‌های تیز بوده است. آنچه حتی جذاب‌تر است، شباهت ویژگی‌های ظاهری اژدهاها در مناطق مختلف با فسیل‌های محلی همان نواحی است.

شاخ‌های اژدهای خوش‌یمن و گرامی‌داشته‌ی چینی (لونگ) ممکن است از جمجمه‌های فسیل‌شده‌ی گوزن‌های پلیوسن که در شمال چین رایج‌اند الهام گرفته شده باشند. در تپه‌های سیوالیک پاکستان، افسانه‌های اژدهاهایی با تاج‌های نگین‌نشان احتمالاً از بلورهای کلسیتی الهام گرفته‌اند که معمولاً در فسیل‌های محلی مانند سیواتریوم (گونه‌ای زرافه‌ی منقرض‌شده) دیده می‌شوند.

دیگر ویژگی‌های هیولایی مانند آتش‌دمیدن ممکن است به پدیده‌های زمین‌گرمایی مانند آتشفشان‌ها و چشمه‌های آب‌گرم مرتبط باشند. نمونه‌اش کیمِرا، ترکیبی از شیر، بز و اژدها که گفته می‌شود ریشه در سرزمین امروزی ترکیه دارد. طبق افسانه، این هیولا به‌دست قهرمان بلروفون کشته شد؛ او قطعه‌ای سرب را در گلوی آتشینش فرو برد و خفه‌اش کرد.

برخی پژوهشگران بر این باورند که دهانه‌های طبیعی گازسوز در جنوب ترکیه می‌تواند سرچشمه‌ی داستان این موجود آتش‌افشان بوده باشد. همچنین چشم‌اندازهای سوخته‌ی غرب ترکیه، که حاصل فعالیت‌های آتشفشانی باستانی هستند، احتمالاً الهام‌بخش داستان نبرد حماسی زئوس با تایفون صدسری شده‌اند. در بعضی روایت‌ها آمده است که خودِ زمین در جریان این نبرد مرگبار، با صاعقه‌های زئوس سوخته است.

اما از اسطوره‌های اژدها فقط نمی‌توان سرنخ‌های ریشه‌ی آن‌ها را به دست آورد؛ بلکه کارکردهای دیگری هم دارند. در چین، دیرینه‌شناسان اغلب کاوش‌های خود را در نواحی‌ای برنامه‌ریزی می‌کنند که به‌عنوان محل ذخایر «استخوان اژدها» شهرت دارند.

در حقیقت، یکی از غنی‌ترین مناطق جهان برای یافتن ردپاهای دایناسورها در محلی به نام هوانگ‌لونگ‌گو قرار دارد؛ واژه‌ای که به «دره‌ی اژدهای زرد» ترجمه می‌شود. پس هرچند این جانوران افسانه‌ای هرگز در غارها، آسمان‌ها یا دریاهای ما پرسه نزده‌اند، داستان‌هایشان همچنان منبعی الهام‌بخش هستند— هم در دنیای خیال و هم در عرصه‌ی علم.