در صورت پخش نشدن فایل صوتی لطفا فیلتر شکن خود را روشن کنید.

قلب شکسته چه اثری روی بدن میگذارد

Losing a loved one can be one of the most traumatic experiences of a person’s life. Grief brings on a whole host of strong emotions that impact both our mental and physical health. But is it possible for these powerful feelings to endanger your life? In other words, can you actually die from a broken heart? One of the most widely documented medical phenomena addressing this question is the widowhood effect.

از دست دادن یک فرد عزیز می‌تواند یکی از دردناک‌ترین و آسیب‌زا‌ترین تجربه‌های زندگی هر انسان باشد. سوگ و اندوه مجموعه‌ای از احساسات شدید را به همراه می‌آورد که هم بر سلامت روان و هم بر سلامت جسم ما تأثیر می‌گذارند. اما آیا ممکن است این احساسات قدرتمند جان انسان را به خطر بیندازند؟ به بیان دیگر، آیا واقعاً ممکن است کسی بر اثر «شکستگی قلب» جان خود را از دست بدهد؟ یکی از شناخته‌شده‌ترین پدیده‌های پزشکی که به این پرسش می‌پردازد، اثر بیوه‌گی(Widowhood Effect) است.

Studies of elderly couples have found that a person’s risk of dying can increase by up to 90% over the three months following their spouse’s death, leading a significant number of couples to pass away months, weeks, or even days apart. There are a lot of theories explaining this effect. One study found that severe grief and depression were associated with higher levels of inflammatory proteins in the blood, potentially impairing the immune system.

مطالعاتی که روی زوج‌های سالمند انجام شده نشان می‌دهد که احتمال مرگ یک فرد در سه ماه پس از فوت همسرش می‌تواند تا ۹۰ درصد افزایش یابد. به همین دلیل، تعداد قابل توجهی از زوج‌ها تنها چند ماه، چند هفته یا حتی چند روز پس از یکدیگر از دنیا می‌روند. نظریه‌های مختلفی برای توضیح این پدیده وجود دارد. یکی از پژوهش‌ها نشان داده است که اندوه شدید و افسردگی با افزایش سطح پروتئین‌های التهابی در خون مرتبط هستند؛ موضوعی که می‌تواند عملکرد سیستم ایمنی بدن را تضعیف کند.

And depression, combined with the loss of a supporting partner, can make it hard for a person to keep up with their daily health needs. Similarly, chronic stress can alter hormone levels, impair digestion, and dysregulate the immune system. But while all these factors can reduce life expectancy, there’s another condition where powerful emotions can directly endanger someone’s life: takotsubo cardiomyopathy.

افسردگی، در کنار از دست دادن همسری که نقش حمایتی داشته، می‌تواند رسیدگی به نیازهای روزمره سلامتی را برای فرد بسیار دشوار کند. همچنین استرس مزمن می‌تواند سطح هورمون‌ها را تغییر دهد، عملکرد دستگاه گوارش را مختل کند و تعادل سیستم ایمنی را بر هم بزند. اما با وجود اینکه همه این عوامل می‌توانند طول عمر را کاهش دهند، بیماری دیگری نیز وجود دارد که در آن احساسات شدید می‌توانند مستقیماً جان انسان را به خطر بیندازند: کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو (Takotsubo Cardiomyopathy).

Also known as stress cardiomyopathy, or “broken heart syndrome,” this was originally labeled by Japanese doctors in 1990, who named the condition after the Japanese word for an octopus trap. In takotsubo cardiomyopathy, the left ventricle— one of the heart’s four chambers— pools with blood and balloons outward, giving it a distinctively takotsubo-like shape.

این بیماری که با نام کاردیومیوپاتی ناشی از استرس یا سندرم قلب شکسته نیز شناخته می‌شود، نخستین بار در سال ۱۹۹۰ توسط پزشکان ژاپنی توصیف شد. آن‌ها این بیماری را از روی واژه ژاپنی “تاکوتسوبو” نام‌گذاری کردند؛ واژه‌ای که به نوعی تله مخصوص صید اختاپوس اشاره دارد. در این بیماری، بطن چپ قلب که یکی از چهار حفره قلب است، از خون پر می‌شود و به سمت بیرون باد می‌کند و شکلی شبیه همان تله اختاپوس پیدا می‌کند.

And while most patients can recover over several weeks, roughly 5% will experience a potentially lethal cardiac arrest. While the exact cause of takotsubo cardiomyopathy is still being studied, the condition often appears after a sudden traumatic event. And since cases have been triggered by both shocking grief and unexpected happiness, it’s likely not the nature of the emotion that matters, but the intensity.

اگرچه بیشتر بیماران طی چند هفته بهبود پیدا می‌کنند، اما حدود ۵ درصد از آن‌ها دچار ایست قلبی می‌شوند که می‌تواند کشنده باشد. هرچند علت دقیق این بیماری هنوز در حال بررسی است، اما معمولاً پس از یک اتفاق ناگهانی و بسیار استرس‌زا بروز می‌کند. از آنجا که این بیماری هم در اثر اندوه شدید و هم در اثر شادی ناگهانی و غیرمنتظره مشاهده شده است، به نظر می‌رسد آنچه اهمیت دارد نوع احساس نیست، بلکه شدت آن است.

Intense emotional events lead to a sudden increase in two hormones: epinephrine, also known as adrenaline, and norepinephrine. Both these hormones interact with beta-adrenergic receptors, which have a high concentration in the left ventricle. So during takotsubo cardiomyopathy, researchers believe epinephrine and norepinephrine flood the left ventricle, triggering it to contract rapidly and repeatedly.

رویدادهای احساسی بسیار شدید باعث افزایش ناگهانی دو هورمون می‌شوند: اپی‌نفرین که همان آدرنالین است، و نوراپی‌نفرین. هر دوی این هورمون‌ها با گیرنده‌هایی به نام گیرنده‌های بتاآدرنرژیک تعامل دارند که تراکم زیادی از آن‌ها در بطن چپ قلب وجود دارد. پژوهشگران معتقدند که در زمان بروز کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو، این دو هورمون بطن چپ را فرا می‌گیرند و باعث می‌شوند این بخش از قلب به سرعت و به طور مکرر منقبض شود.

Within minutes, this activity exhausts the ventricle. And since it’s unable to pump effectively, blood begins to pool. This hormonal spike can also cause spasms in the blood vessels that supply the heart with oxygen and nutrients. So despite all the blood inside the heart, the muscle tissue itself may not be getting enough blood flow to function.

در عرض چند دقیقه، این فعالیت شدید باعث خستگی بطن قلب می‌شود. از آنجا که بطن دیگر نمی‌تواند خون را به‌طور مؤثر پمپ کند، خون در آن جمع می‌شود. این افزایش ناگهانی هورمون‌ها همچنین می‌تواند باعث اسپاسم یا انقباض رگ‌هایی شود که اکسیژن و مواد مغذی را به قلب می‌رسانند. بنابراین، با وجود اینکه قلب پر از خون است، ممکن است خود عضله قلب خون کافی برای عملکرد طبیعی دریافت نکند.

The result of all this is something that often feels like a heart attack without actually being one. People undergoing takotsubo cardiomyopathy often experience intense chest pain and shortness of breath, even though their arteries aren’t blocked like they would be during a heart attack. This similarity in symptoms also makes the condition difficult to diagnose, and it’s easily confused for more common cardiac conditions.

نتیجه تمام این اتفاقات، وضعیتی است که اغلب دقیقاً شبیه حمله قلبی احساس می‌شود، در حالی که در واقع حمله قلبی نیست. افرادی که دچار کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو می‌شوند معمولاً درد شدید قفسه سینه و تنگی نفس را تجربه می‌کنند، با این تفاوت که برخلاف حمله قلبی، رگ‌های آن‌ها مسدود نشده‌اند. شباهت زیاد علائم این بیماری با حمله قلبی، تشخیص آن را دشوار می‌کند و باعث می‌شود به‌راحتی با سایر بیماری‌های شایع قلبی اشتباه گرفته شود.

Fortunately, the initial treatment for takotsubo cardiomyopathy and a heart attack is the same. Doctors may prescribe blood thinners to prevent clotting in the heart and beta blockers to slow the heart’s contractions. Beyond that, patients might take blood thinners and blood pressure medications to protect their heart in the long run.

خوشبختانه درمان اولیه کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو و حمله قلبی یکسان است. پزشکان ممکن است برای جلوگیری از تشکیل لخته در قلب، داروهای رقیق‌کننده خون تجویز کنند و همچنین بتابلوکرها را برای کاهش سرعت و شدت انقباضات قلب به کار ببرند. علاوه بر این، برخی بیماران ممکن است برای محافظت از قلب خود در بلندمدت، داروهای رقیق‌کننده خون و داروهای کنترل فشار خون مصرف کنند.

But there currently aren’t any specific treatments for takotsubo cardiomyopathy. We also don’t know exactly when it will strike. The population that appears most at risk is postmenopausal women, perhaps because estrogen helps prevent cardiovascular disease, and menopause decreases estrogen production.

با این حال، در حال حاضر درمان اختصاصی و ویژه‌ای برای کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو وجود ندارد. همچنین هنوز مشخص نیست دقیقاً چه زمانی این بیماری بروز می‌کند. گروهی که بیش از همه در معرض خطر قرار دارند، زنان پس از یائسگی هستند؛ شاید به این دلیل که هورمون استروژن از قلب و عروق محافظت می‌کند و پس از یائسگی، میزان تولید این هورمون کاهش می‌یابد.

But obviously anyone can experience traumatic emotions. The good news is that in most cases patients make a full recovery. Because while our bodies are sensitive to the ups and downs of our emotions, they’re also resilient. And much like a broken bone, even a broken heart can heal with time and care.

البته هر کسی ممکن است احساسات بسیار دردناک و آسیب‌زا را تجربه کند. خبر خوب این است که در بیشتر موارد، بیماران به طور کامل بهبود می‌یابند. زیرا اگرچه بدن ما نسبت به فراز و نشیب‌های احساسات بسیار حساس است، اما در عین حال توانایی بالایی برای ترمیم و سازگاری دارد. درست همان‌طور که یک استخوان شکسته با گذشت زمان و مراقبت بهبود پیدا می‌کند، یک قلب شکسته نیز می‌تواند با گذشت زمان و رسیدگی التیام یابد.