در صورت پخش نشدن فایل صوتی لطفا فیلتر شکن خود را روشن کنید.

آیا دوستان خیالی باعث می‌شوند باهوش‌تر شوید ؟

Amia and her friend Zelba have been inseparable for nearly a year. They share secrets, play games, and rule over imaginary kingdoms.

آمیا و دوستش زِلبا نزدیک به یک سال است که از هم جدا نشده‌اند. آن‌ها رازهایشان را با هم در میان می‌گذارند، بازی می‌کنند و بر پادشاهی‌های خیالی خود حکومت می‌کنند.

Amia loves to talk, and Zelba is a great listener. Amia sometimes has bad ideas, and Zelba goes along with them anyway.

آمیا عاشق حرف زدن است و زلبا شنونده بسیار خوبی است. گاهی آمیا ایده‌های بدی به ذهنش می‌رسد و زلبا با وجود این، باز هم همراه او می‌شود.

Amia is very real, and Zelba… is not.

آمیا کاملاً واقعی است، اما زلبا… واقعی نیست.

Some parents worry about their child having playmates they can’t see or hear, but imaginary companions are a normal part of psychological development for many kids.

برخی والدین نگران این هستند که فرزندشان هم‌بازی‌هایی داشته باشد که قادر به دیدن یا شنیدن آن‌ها نیستند، اما داشتن دوستان خیالی برای بسیاری از کودکان بخشی طبیعی از رشد روان‌شناختی آن‌هاست.

In fact, they even provide a special kind of support real friends can’t.

در واقع، این همراهان خیالی نوعی حمایت ویژه فراهم می‌کنند که حتی دوستان واقعی نیز همیشه قادر به ارائه آن نیستند.

But to understand this, we first need to explore what leads certain kids to create these fictional figures.

اما برای درک این موضوع، ابتدا باید بررسی کنیم چه چیزی باعث می‌شود بعضی کودکان چنین شخصیت‌های خیالی‌ای را خلق کنند.

Most often, their inventors are simply looking for someone to play with.

در بیشتر موارد، کودکان صرفاً به دنبال کسی هستند که با او بازی کنند.

Imaginary friends are typically created by children roughly 3 to 4 years old who lack siblings of a similar age.

دوستان خیالی معمولاً توسط کودکانی در حدود سه تا چهار سالگی ساخته می‌شوند؛ کودکانی که خواهر یا برادری هم‌سن و سال خود ندارند.

These kids tend to be socially outgoing— they like company, so they invent more of it.

این کودکان معمولاً اجتماعی و برون‌گرا هستند؛ آن‌ها از بودن در کنار دیگران لذت می‌برند، بنابراین برای خودشان همراهان بیشتری خلق می‌کنند.

And while almost all kids enjoy playing pretend, children with invisible companions are especially fond of make-believe.

و در حالی که تقریباً همه کودکان از بازی‌های تخیلی لذت می‌برند، کودکانی که دوستان نامرئی دارند علاقه بیشتری به خیال‌پردازی نشان می‌دهند.

One study even found these kids were better storytellers, suggesting that imagining friends might help with linguistic and cognitive development.

حتی یک پژوهش نشان داد که این کودکان داستان‌گوهای بهتری هستند و این موضوع نشان می‌دهد که داشتن دوستان خیالی ممکن است به رشد زبانی و شناختی آن‌ها کمک کند.

Outside a love of fantasy and socializing, experts haven’t found any meaningful differences in personality, intelligence, or shyness between kids who do and do not have imaginary friends.

به جز علاقه زیاد به خیال‌پردازی و معاشرت، متخصصان تفاوت معناداری از نظر شخصیت، هوش یا خجالتی بودن میان کودکانی که دوست خیالی دارند و آن‌هایی که ندارند، پیدا نکرده‌اند.

However, the invisible characters themselves couldn’t be more different. They can be animals, real or fictional.

با این حال، خود این شخصیت‌های نامرئی بسیار متنوع هستند. آن‌ها می‌توانند حیواناتی واقعی یا خیالی باشند.

Humans of all ages, shapes, and sizes, with features straight out of a fairy tale. Some come alone; others have a gaggle of imaginary friends and family.

آن‌ها می‌توانند انسان‌هایی با هر سن، شکل و اندازه‌ای باشند و ویژگی‌هایی داشته باشند که گویی مستقیماً از دل قصه‌های پریان بیرون آمده‌اند. برخی تنها هستند و برخی دیگر گروهی از دوستان و اعضای خانواده خیالی را همراه خود دارند.

They can even be what researchers call personified objects— stuffed animals or toys brought to life by the imagination.

حتی ممکن است آنچه پژوهشگران «اشیای جان‌بخشیده‌شده» می‌نامند باشند؛ یعنی عروسک‌ها یا اسباب‌بازی‌هایی که به کمک تخیل جان گرفته‌اند.

And these manifestations vary from place to place.

و این نمودهای خیالی در نقاط مختلف جهان با یکدیگر تفاوت دارند.

A 2004 study found roughly 67% of US kids under 8 had invisible companions, while in Japan personified objects were much more common.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۴ نشان داد که حدود ۶۷ درصد از کودکان آمریکایی زیر هشت سال دوستان نامرئی دارند، در حالی که در ژاپن جان‌بخشیدن به اشیاء بسیار رایج‌تر است.

These fictional figures don’t just look different; they also fill a variety of roles.

این شخصیت‌های خیالی فقط از نظر ظاهر متفاوت نیستند، بلکه نقش‌های گوناگونی نیز بر عهده دارند.

Many are playmates and confidants, but others are scapegoats, errand buddies, or babies in need of care.

بسیاری از آن‌ها هم‌بازی و محرم اسرار کودک هستند، اما برخی دیگر نقش قربانی اشتباهات کودک، همراه انجام کارها یا حتی نوزادی نیازمند مراقبت را بازی می‌کنند.

This wide range is why researchers typically call them invisible or imaginary “companions,” since they’re not always friends.

همین تنوع گسترده باعث شده است که پژوهشگران معمولاً آن‌ها را «همراهان خیالی» یا «همراهان نامرئی» بنامند، زیرا همیشه دوست محسوب نمی‌شوند.

In fact, researchers have even reported children who fight with their imaginary companion or are actively afraid of them.

در واقع، پژوهشگران حتی مواردی را گزارش کرده‌اند که کودکان با همراه خیالی خود دعوا می‌کنند یا واقعاً از او می‌ترسند.

These situations can concern parents.

چنین موقعیت‌هایی ممکن است والدین را نگران کند.

But not only are they totally normal, they highlight the special power of imaginary companions: each of these characters is designed to fulfill their creator’s needs or wants.

اما این وضعیت‌ها نه‌تنها کاملاً طبیعی هستند، بلکه قدرت ویژه همراهان خیالی را نیز نشان می‌دهند: هر یک از این شخصیت‌ها برای برآورده کردن نیازها و خواسته‌های خالق خود شکل گرفته‌اند.

By creating a scary invisible companion, a child might be experimenting with feeling fear and how to conquer it.

برای مثال، کودکی که یک همراه نامرئی ترسناک خلق می‌کند، ممکن است در حال تجربه کردن احساس ترس و یادگیری چگونگی غلبه بر آن باشد.

Negotiating imaginary disagreements lets kids practice dealing with conflict without real-world consequences, and resolving these arguments can help them explore empathy and caregiving.

اختلافات خیالی به کودکان فرصت می‌دهد تا بدون پیامدهای واقعی، نحوه برخورد با تعارض‌ها را تمرین کنند و حل این اختلافات به آن‌ها کمک می‌کند همدلی و مراقبت از دیگران را بهتر درک کنند.

In these ways and more, invisible companions give developing children the agency to explore emotions and social interactions on their terms.

به این ترتیب و از راه‌های بسیار دیگر، همراهان نامرئی به کودکان در حال رشد این امکان را می‌دهند که احساسات و روابط اجتماعی را مطابق شرایط و خواسته‌های خودشان تجربه و بررسی کنند.

And since research consistently shows children know these characters are imaginary, the kids are always in control—even when it doesn’t look like it.

و از آنجا که تحقیقات بارها نشان داده‌اند کودکان می‌دانند این شخصیت‌ها واقعی نیستند، در نهایت همیشه خودشان کنترل اوضاع را در دست دارند؛ حتی اگر ظاهراً چنین به نظر نرسد.

Some invisible companions stick around through their creator’s teenage and adult years.

برخی از همراهان نامرئی تا دوران نوجوانی و حتی بزرگسالی نیز در کنار خالق خود باقی می‌مانند.

But generally, as kids start making friends in school around age 5 or 6, they talk about their imaginary companions less and less often.

اما به طور کلی، زمانی که کودکان در حدود پنج یا شش سالگی در مدرسه دوستان واقعی پیدا می‌کنند، کمتر و کمتر درباره دوستان خیالی خود صحبت می‌کنند.

That said, the time they spent with these fictional figures has lifelong benefits. Research suggests pretend play strengthens a child’s theory of mind.

با این حال، زمانی که با این شخصیت‌های خیالی سپری کرده‌اند، فوایدی مادام‌العمر برای آن‌ها به همراه دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی‌های تخیلی، توانایی «نظریه ذهن» را در کودکان تقویت می‌کند.

This is our ability to understand, imagine, and predict other people’s mental states—a skill that can help kids develop empathy and build relationships.

نظریه ذهن همان توانایی ما برای درک، تصور و پیش‌بینی وضعیت‌های ذهنی دیگران است؛ مهارتی که به کودکان کمک می‌کند همدلی بیشتری داشته باشند و روابط بهتری بسازند.

And while we might stop speaking to our invisible companions, we never stop talking to ourselves.

و اگرچه ممکن است دیگر با همراهان نامرئی خود صحبت نکنیم، اما هرگز صحبت کردن با خودمان را متوقف نمی‌کنیم.

When you rehearse a difficult conversation in the shower or talk through your problems to a pet, you’re using the same skills you learned from your imaginary companions—talking through your inner monologue to problem solve and regulate your mood.

وقتی زیر دوش حمام یک گفت‌وگوی دشوار را در ذهن خود تمرین می‌کنید یا مشکلاتتان را برای حیوان خانگی‌تان بازگو می‌کنید، در واقع از همان مهارت‌هایی استفاده می‌کنید که از همراهان خیالی خود آموخته‌اید؛ یعنی استفاده از گفت‌وگوی درونی برای حل مسئله و تنظیم احساسات.

So, the next time you see a kid chattering to thin air, know that you’re watching the beginning of a lifelong conversation.

بنابراین، دفعه بعد که کودکی را دیدید که با فضای خالی حرف می‌زند، بدانید که شاهد آغاز گفت‌وگویی هستید که ممکن است تا پایان عمر ادامه داشته باشد.