Question : Can AI predict someone’s breakup?

آیا هوش مصنوعی می‌تواند جدایی یا پایان رابطه‌ی یک فرد را پیش‌بینی کند؟

You and your partner Alex have been in a strong, loving relationship for years, and lately you’re considering getting engaged. Alex is enthusiastic about the idea, but you can’t get over the statistics.

You know a lot of marriages end in divorce, often not amicably. And over 10% of couples in their first marriage get divorced within the first five years. If your marriage wouldn’t even last five years, you feel like tying the knot would be a mistake.

تو و شریک زندگیت، الکس، سال‌هاست در یک رابطه‌ی قوی و عاشقانه هستید و این اواخر به نامزدی فکر می‌کنید. الکس از این ایده خیلی هیجان‌زده است، اما تو نمی‌توانی آمارها را نادیده بگیری. می‌دانی که خیلی از ازدواج‌ها به طلاق ختم می‌شوند، اغلب هم به‌صورت دوستانه نه.

و بیش از ۱۰٪ زوج‌هایی که اولین ازدواجشان است، در پنج سال اول از هم جدا می‌شوند. اگر ازدواجت حتی پنج سال هم دوام نیاورد، احساس می‌کنی ازدواج کردن یک اشتباه خواهد بود.

But you live in the near future, where a brand-new company just released an AI-based model that can predict your likelihood of divorce. The model is trained on data sets containing individuals’ social media activity, online search histories, spending habits, and history of marriage and divorce.

And using this information, the AI can predict if a couple will divorce within the first five years of marriage with 95% accuracy.

اما تو در آینده‌ای نزدیک زندگی می‌کنی، جایی که یک شرکت جدید مدلی مبتنی بر هوش مصنوعی معرفی کرده که می‌تواند احتمال طلاق شما را پیش‌بینی کند. این مدل با داده‌هایی مثل فعالیت‌های شبکه‌های اجتماعی، سابقه جستجوهای اینترنتی، عادت‌های خرج‌کردن و سوابق ازدواج و طلاق آموزش دیده است.

با استفاده از این اطلاعات، این هوش مصنوعی می‌تواند با دقت ۹۵٪ پیش‌بینی کند که آیا یک زوج در پنج سال اول ازدواج طلاق می‌گیرند یا نه.

The only catch is the model doesn’t offer any reasons for its results—it simply predicts that you will or won’t divorce without saying why.

تنها مشکل این است که مدل هیچ دلیلی برای نتیجه‌هایش ارائه نمی‌دهد؛ فقط پیش‌بینی می‌کند که شما طلاق می‌گیرید یا نه، بدون اینکه بگوید چرا.

So, should you decide whether or not to get married based on this AI’s prediction? Suppose the model predicts you and Alex would divorce within five years of getting married. At this point, you’d have three options.

پس آیا باید بر اساس پیش‌بینی این هوش مصنوعی تصمیم بگیری ازدواج کنی یا نه؟ فرض کن مدل پیش‌بینی کند که تو و الکس ظرف پنج سال بعد از ازدواج طلاق می‌گیرید. در این شرایط، سه انتخاب پیش روی توست.

You could get married anyway and hope the prediction is wrong. You could break up now, though there’s no way to know if ending your currently happy relationship would cause more harm than letting the prediction run its course. Or, you could stay together and remain unmarried, on the off-chance marriage itself would be the problem.

می‌توانی با وجود این پیش‌بینی باز هم ازدواج کنی و امیدوار باشی اشتباه باشد. یا می‌توانی همین حالا رابطه را تمام کنی، هرچند معلوم نیست این کار آسیب بیشتری نسبت به ادامه دادن رابطه وارد کند یا نه. یا می‌توانی با الکس بمانی اما ازدواج نکنی، به این امید که شاید خودِ ازدواج عامل مشکل باشد.

Though without understanding the reasons for your predicted divorce, you’d never know if those mystery issues would still emerge to ruin your relationship.

اما بدون دانستن دلایل این طلاق پیش‌بینی‌شده، هرگز نمی‌فهمی آیا آن مشکلات مرموز واقعاً به وجود می‌آیند و رابطه‌ات را نابود می‌کنند یا نه.

The uncertainty undermining all these options stems from a well known issue with AI around explainability and transparency.

این تردیدی که همه‌ی این انتخاب‌ها را زیر سؤال می‌برد، از یک مشکل شناخته‌شده در هوش مصنوعی می‌آید: نبود شفافیت و توضیح‌پذیری.

This problem plagues tons of potentially useful predictive models, such as those that could be used to predict which bank customers are most likely to repay a loan, or which prisoners are most likely to reoffend if granted parole.

این مشکل بسیاری از مدل‌های پیش‌بینیِ بالقوه مفید را درگیر کرده است؛ مثل مدل‌هایی که پیش‌بینی می‌کنند کدام مشتریان بانک وامشان را پس می‌دهند یا کدام زندانیان در صورت آزادی دوباره مرتکب جرم می‌شوند.

Without knowing why AI systems reach their decisions, many worry we can’t think critically about how to follow their advice.

بدون دانستن دلیل تصمیم‌های هوش مصنوعی، خیلی‌ها نگرانند که نتوانیم به‌درستی و نقادانه تصمیم بگیریم که آیا باید از توصیه‌هایش پیروی کنیم یا نه.

But the transparency problem doesn’t just prevent us from understanding these models, it also impacts the user’s accountability.

اما مشکل شفافیت فقط مانع درک این مدل‌ها نمی‌شود؛ بلکه مسئولیت‌پذیری کاربران را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد.

For example, if the AI’s prediction led you to break up with Alex, what explanation could you reasonably offer them? That you want to end your happy relationship because some mysterious machine predicted its demise? That hardly seems fair to Alex.

مثلاً اگر پیش‌بینی هوش مصنوعی باعث شود با الکس به هم بزنی، چه توضیحی می‌توانی به او بدهی؟ اینکه می‌خواهی رابطه‌ی شادت را تمام کنی چون یک ماشین مرموز پایان آن را پیش‌بینی کرده؟ این اصلاً برای الکس منصفانه نیست.

We don’t always owe people an explanation for our actions, but when we do, AI’s lack of transparency can create ethically challenging situations.

ما همیشه موظف نیستیم برای کارهایمان توضیح بدهیم، اما وقتی مجبور به این کار هستیم، نبود شفافیت در هوش مصنوعی می‌تواند موقعیت‌های اخلاقی دشواری ایجاد کند.

And accountability is just one of the tradeoffs we make by outsourcing important decisions to AI.

و مسئولیت‌پذیری فقط یکی از هزینه‌هایی است که با سپردن تصمیم‌های مهم به هوش مصنوعی می‌پردازیم.

If you’re comfortable deferring your agency to an AI model it’s likely because you’re focused on the accuracy of the prediction.

اگر با سپردن اختیار تصمیم‌گیری‌ات به یک مدل هوش مصنوعی راحت هستی، احتمالاً به این دلیل است که بیشتر روی دقت پیش‌بینی تمرکز کرده‌ای.

In this mindset, it doesn’t really matter why you and Alex might break up—simply that you likely will.

در این طرز فکر، مهم نیست چرا ممکن است از هم جدا شوید؛ فقط این مهم است که احتمالاً این اتفاق خواهد افتاد.

But if you prioritize authenticity over accuracy, then you’ll need to understand and appreciate the reasons for your future divorce before ending things today.

اما اگر اصالت و صداقت را مهم‌تر از دقت بدانید، باید قبل از تمام کردن رابطه، دلایل طلاق آینده را درک کنید.

Authentic decision making like this is essential for maintaining accountability, and it might be your best chance to prove the prediction wrong.

چنین تصمیم‌گیری اصیلی برای حفظ مسئولیت‌پذیری ضروری است و شاید بهترین فرصت برای اثبات اشتباه بودن پیش‌بینی باشد.

On the other hand, it’s also possible the model already accounted for your attempts to defy it, and you’re just setting yourself up for failure.

از طرف دیگر، ممکن است مدل تلاش تو برای مخالفت با آن را هم در نظر گرفته باشد و تو فقط خودت را برای شکست آماده کنی.

95% accuracy is high, but it’s not perfect—that figure means 1 in 20 couples will receive a false prediction.

دقت ۹۵٪ بالاست، اما کامل نیست؛ یعنی از هر ۲۰ زوج، یک زوج پیش‌بینی اشتباه دریافت می‌کند.

And as more people use this service, the likelihood increases that someone who was predicted to divorce will do so just because the AI predicted they would.

و هرچه افراد بیشتری از این سرویس استفاده کنند، احتمال این‌که کسی فقط به خاطر این پیش‌بینی طلاق بگیرد، بیشتر می‌شود.

If that happens to enough newlyweds, the AI’s success rate could be artificially maintained or even increased by these self-fulfilling predictions.

اگر این اتفاق برای تعداد زیادی زوج تازه‌ازدواج‌کرده بیفتد، نرخ موفقیت هوش مصنوعی می‌تواند به‌صورت مصنوعی حفظ یا حتی بیشتر شود، فقط به خاطر پیش‌بینی‌هایی که خودشان تحقق پیدا می‌کنند.

Of course, no matter what the AI might tell you, whether you even ask for its prediction is still up to you.

البته، فارغ از اینکه هوش مصنوعی چه چیزی به تو بگوید، اینکه اصلاً از آن پیش‌بینی بخواهی یا نه، هنوز به انتخاب خودت بستگی دارد.