About the story of the imaginary king who changed the real world

In 1165, copies of a strange letter began to circulate throughout Western Europe. It spoke of a fantastical realm, containing the Tower of Babel and the Fountain of Youth— all ruled over by the letter’s mysterious author: Prester John. Today, we know that this extraordinary king never existed.

But the legend of this mythical kingdom and its powerful ruler would impact the decisions of European leaders for the next 400 years. Prester John’s myth would propel the age of exploration, inspire intercontinental diplomacy, and indirectly begin a civil war.

When Prester John’s letter appeared, Europe was embroiled in the Crusades. In this series of religious wars, Europeans campaigned to seize what they regarded as the Christian Holy Land. The Church vilified any faith outside of Christianity, including that of the Jewish and Muslim communities populating the region.

Crusaders were eager to find Christian kingdoms to serve as allies in their war. And they were particularly interested in rumors of a powerful Christian king who had defeated an enormous Muslim army in the Far East.

In fact, it was a Mongol horde including converted Christian tribes that had routed the army. But news of this victory traveled unreliably. Merchants and emissaries filled gaps in the story with epic poems and Biblical fragments.

By the time the story reached Europe, the Mongol horde had been replaced with a great Christian army, commanded by a king who shared the Crusader’s vision of marching on Jerusalem.

And when a letter allegedly written by this so-called “Prester John” appeared, European rulers were thrilled. While the letter’s actual author remains unknown, its stereotypes about the East and alignment with European goals indicate it was a Western forgery.

But despite the letter’s obvious origins as European propaganda, the appeal of Prester John’s myth was too great for the Crusaders to ignore. Before long, European mapmakers were guessing the location of his mythical kingdom.

In the 13th and 14th centuries, European missionaries went East, along the newly revived Silk Road. They weren’t searching for the letter’s author, who would have been over a century old; but rather, for his descendants.

The title of Prester John was briefly identified with several Central Asian rulers, but it soon became clear that the Mongols were largely non-Christian. And as their Empire began to decline, Europeans began pursuing alternate routes to the Far East, and new clues to Prester John’s location.

At the same time these explorers went south, Ethiopian pilgrims began traveling north. In Rome, these visitors quickly attracted the interest of European scholars and cartographers. Since Ethiopia had been converted to Christianity in the 4th century, the stories of their African homeland fit perfectly into Prester John’s legend.

Portuguese explorers scoured Africa for the kingdom, until a mix of confusion and diplomacy finally turned myth into reality. The Ethiopians graciously received their European guests, who were eager to do business with the ruler they believed to be Prester John.

Though the Ethiopians were initially confused by the Portuguese’s unusual name for their Emperor, they were savvy enough to recognize the diplomatic capital it afforded them.

The Ethiopian diplomats played the part of Prester John’s subjects, and the Portuguese triumphantly announced an alliance with the fabled sovereign— over 350 years after the European letter had begun the search.

But this long-awaited partnership was quickly tested. A decade later, the Sultanate of Adal, a regional power supported by the Ottoman Empire, invaded Ethiopia. The Portuguese sent troops that helped Ethiopians win this conflict. But by this time, it was clear that Ethiopia was not the powerful ally Europe had hoped.

Worse still, the increasingly intolerant Roman Catholic Church now deemed the Ethiopian sect of Christianity heretical. Their subsequent attempts to convert the people they once revered as ideal Christians would eventually spark a civil war, and in the 1630s, Ethiopia cut ties with Europe.

Over the next two centuries, the legend of Prester John slowly faded into oblivion— ending the reign of a king who made history despite having never existed.

پادشاه خیالی که جهان واقعی را تغییر داد

در سال ۱۱۶۵، نسخه‌هایی از یک نامه عجیب شروع به گردش در اروپای غربی کردند. این نامه از سرزمینی فانتزی سخن می‌گفت که شامل برج بابل و چشمه جوانی بود — همه تحت سلطه نویسنده مرموز نامه: «پریستر جان». امروزه می‌دانیم که این پادشاه فوق‌العاده هرگز وجود نداشت.

اما افسانه این پادشاهی خیالی و فرمانروای قدرتمند آن، تصمیمات رهبران اروپایی را به مدت ۴۰۰ سال آینده تحت تأثیر قرار داد. افسانه پریستر جان عصر کاوشگری را پیش برد، دیپلماسی بین قاره‌ای را الهام بخشید و به‌طور غیرمستقیم باعث آغاز یک جنگ داخلی شد.

زمانی که نامه پریستر جان ظاهر شد، اروپا درگیر جنگ‌های صلیبی بود. در این سلسله جنگ‌های مذهبی، اروپاییان برای تصرف آنچه به عنوان سرزمین مقدس مسیحیان می‌دانستند، لشکرکشی کردند. کلیسا هر دینی خارج از مسیحیت، از جمله یهودیان و مسلمانان منطقه را محکوم می‌کرد. صلیبیون مشتاق یافتن پادشاهی‌های مسیحی برای خدمت به عنوان متحدان در جنگ خود بودند و به‌ویژه به شایعات مربوط به یک پادشاه مسیحی قدرتمند علاقه داشتند که ارتش عظیم مسلمانان را در شرق دور شکست داده بود.

در واقع، یک هجوم مغول شامل قبایل مسیحی تازه‌مسلمان شده بود که ارتش را شکست داده بودند. اما خبر این پیروزی به‌طور قابل اطمینان منتقل نمی‌شد. تاجران و فرستادگان شکاف‌های داستان را با اشعار حماسی و قطعات کتاب مقدس پر کردند. تا زمانی که داستان به اروپا رسید، هجوم مغول جای خود را به یک ارتش بزرگ مسیحی داده بود که توسط پادشاهی فرماندهی می‌شد که دیدگاه صلیبیون برای حرکت به سوی اورشلیم را داشت.

و وقتی نامه‌ای که ادعا می‌شد توسط این «پریستر جان» نوشته شده بود، ظاهر شد، حاکمان اروپایی شگفت‌زده شدند. اگرچه نویسنده واقعی نامه ناشناخته است، اما کلیشه‌های آن درباره شرق و همسویی با اهداف اروپایی نشان می‌دهد که این نامه یک جعل غربی بوده است.

اما با وجود منشأ واضح نامه به عنوان تبلیغات اروپایی، جذابیت افسانه پریستر جان برای صلیبیون بسیار زیاد بود و نمی‌توانستند آن را نادیده بگیرند. به زودی نقشه‌نگاران اروپایی مکان پادشاهی خیالی او را حدس می‌زدند.

در قرن‌های ۱۳ و ۱۴، مبلغین اروپایی به شرق سفر کردند، در طول جاده ابریشم تازه احیا شده. آن‌ها دنبال نویسنده نامه نبودند، که بیش از یک قرن سن داشت؛ بلکه دنبال نوادگان او بودند. عنوان پریستر جان به طور موقت با چند حاکم آسیای مرکزی مرتبط شد، اما به زودی مشخص شد که مغول‌ها عمدتاً غیرمسیحی هستند.

و با شروع افول امپراتوری آن‌ها، اروپاییان شروع به جستجوی مسیرهای جایگزین به شرق دور و سرنخ‌های جدیدی برای مکان پریستر جان کردند. در همان زمان که این کاوشگران به جنوب رفتند، زائران اتیوپی به سمت شمال سفر می‌کردند. در رم، این بازدیدکنندگان سریعاً توجه دانشمندان و نقشه‌نگاران اروپایی را جلب کردند. از آنجایی که اتیوپی در قرن چهارم به مسیحیت گرویده بود، داستان‌های سرزمین آفریقایی آن‌ها به‌طور کامل با افسانه پریستر جان سازگار بود.

کاوشگران پرتغالی آفریقا را به دنبال این پادشاهی جستند، تا زمانی که ترکیبی از سردرگمی و دیپلماسی، افسانه را به واقعیت تبدیل کرد. اتیوپیایی‌ها به گرمی مهمانان اروپایی خود را پذیرفتند، که مشتاق بودند با حکومتی که به باور آن‌ها پریستر جان بود، معامله کنند. اگرچه اتیوپیایی‌ها ابتدا از نام غیرمعمول پرتغالی‌ها برای امپراتور خود گیج شده بودند، اما به اندازه کافی هوشمند بودند تا اهمیت دیپلماتیک آن را درک کنند.

دیپلمات‌های اتیوپی نقش رعیت پریستر جان را بازی کردند و پرتغالی‌ها با خوشحالی اعلام کردند که با این فرمانروای افسانه‌ای متحد شده‌اند — بیش از ۳۵۰ سال پس از آنکه نامه اروپایی جستجو را آغاز کرده بود.

اما این همکاری طولانی مدت به زودی آزموده شد. یک دهه بعد، سلطنت‌نشین آدال، یک قدرت منطقه‌ای تحت حمایت امپراتوری عثمانی، به اتیوپی حمله کرد. پرتغالی‌ها نیروهایی فرستادند که به اتیوپیایی‌ها کمک کردند تا در این درگیری پیروز شوند. اما تا این زمان، مشخص شد که اتیوپی متحد قدرتمندی نیست که اروپا انتظار داشت.

بدتر از آن، کلیسای کاتولیک رومی که روز به روز سختگیرتر می‌شد، اکنون فرقه مسیحیت اتیوپی را بدعت‌آمیز اعلام کرد. تلاش‌های بعدی آن‌ها برای تبدیل مردمی که زمانی به عنوان مسیحیان ایده‌آل می‌ستودند، در نهایت جنگ داخلی را شعله‌ور کرد و در دهه ۱۶۳۰، اتیوپی روابط خود را با اروپا قطع کرد. در طول دو قرن بعد، افسانه پریستر جان به آرامی به فراموشی سپرده شد — پایان سلطنت پادشاهی که با وجود هرگز وجود نداشتن، تاریخ‌ساز شد.