? Why do we like hesitate when we um speak

Question | Why do we like hesitate when we um speak?

چرا موقع صحبت کردن دوست داریم مکث کنیم؟

For as long as we’ve had language, some people have tried to control it. And some of the most frequent targets of this communication regulation are the ums, ers, and likes that pepper our conversations.

از زمانی که زبان وجود داشته، همیشه کسانی بوده‌اند که تلاش کرده‌اند آن را کنترل کنند. یکی از رایج‌ترین هدف‌های این کنترل، کلماتی مثل um، er و like هستند که در مکالمات ما زیاد تکرار می‌شوند.

Ancient Greek and Latin texts warned against speaking with hesitation, modern schools have tried to ban the offending terms, and renowned linguist Noam Chomsky dismissed these expressions as “errors” irrelevant to language.

متون یونان و روم باستان درباره حرف زدن با مکث و تردید هشدار می‌دادند، مدارس مدرن سعی کرده‌اند این کلمات را ممنوع کنند، و زبان‌شناس معروف نوام چامسکی هم این عبارت‌ها را «خطاهایی بی‌ربط به زبان» دانسته است.

Historically, these speech components had been lumped into the broader bucket of “disfluencies”— linguistic fillers which distract from useful speech.

در طول تاریخ، این بخش‌های گفتاری را زیر عنوان کلی «نا‌روانی‌ها» قرار می‌دادند؛ یعنی پرکننده‌هایی که حواس را از گفتار مفید پرت می‌کنند.

However, none of this controversy has made these so-called disfluencies less common. They continue to occur roughly 2 to 3 times per minute in natural speech. And different versions of them can be found in almost every language, including sign language.

اما هیچ‌کدام از این بحث‌ها باعث نشده این «نا‌روانی‌ها» کمتر شوند. آن‌ها همچنان حدود دو تا سه بار در هر دقیقه در گفتار طبیعی ظاهر می‌شوند و شکل‌های مختلفشان تقریباً در همه زبان‌ها، حتی زبان اشاره، وجود دارد.

So are ums and uhs just a habit we can’t break? Or is there more to them than meets the ear?

پس آیا um و uh فقط عادت‌هایی هستند که نمی‌توانیم ترکشان کنیم؟ یا چیزی فراتر از آنچه به گوش می‌رسد در آن‌ها وجود دارد؟

To answer this question, it helps to compare these speech components to other words we use in everyday life. While a written word might have multiple definitions, we can usually determine its intended meaning through context.

برای پاسخ به این سؤال، بهتر است این عناصر گفتاری را با دیگر کلماتی که هر روز استفاده می‌کنیم مقایسه کنیم. در نوشتار، یک کلمه ممکن است چند معنا داشته باشد، اما معمولاً با توجه به بافت، معنی درستش را می‌فهمیم.

In speech however, a word can take on additional layers of meaning. Tone of voice, the relationship between speakers, and expectations of where a conversation will go can imbue even words that seem like filler with vital information.

اما در گفتار، یک کلمه می‌تواند لایه‌های معنایی بیشتری پیدا کند. لحن صدا، رابطه بین گوینده‌ها و انتظاری که از ادامه مکالمه داریم، حتی به کلمات ظاهراً بی‌اهمیت هم معنا و اطلاعات مهم می‌دهد.

This is where “um” and “uh” come in. Or “eh” and “ehm,” “tutoa” and “öö,” “eto” and “ano.”

اینجاست که «اِم» و «اِه» وارد می‌شوند؛ یا معادل‌هایشان در زبان‌های دیگر مثل eh، ehm، tutoa، öö، eto و ano.

Linguists call these filled pauses, which are a kind of hesitation phenomenon. And these seemingly insignificant interruptions are actually quite meaningful in spoken communication.

زبان‌شناسان به این‌ها «مکث‌های پُر» می‌گویند که نوعی پدیده تردید هستند. این وقفه‌های به‌ظاهر بی‌اهمیت، در ارتباط گفتاری در واقع بسیار معنادارند.

For example, while a silent pause might be interpreted as a sign for others to start speaking, a filled pause can signal that you’re not finished yet.

برای مثال، یک مکثِ بی‌صدا ممکن است نشانه‌ای باشد که دیگران شروع به صحبت کنند، اما یک مکث پُر نشان می‌دهد که هنوز حرفتان تمام نشده است.

Hesitation phenomena can buy time for your speech to catch up with your thoughts, or to fish out the right word for a situation.

این تردیدها به شما زمان می‌دهند تا گفتارتان با افکارتان هماهنگ شود یا کلمه مناسب را پیدا کنید.

And they don’t just benefit the speaker— a filled pause lets your listeners know an important word is on the way.

این پدیده‌ها فقط به گوینده کمک نمی‌کنند؛ بلکه به شنونده هم خبر می‌دهند که یک کلمه یا مفهوم مهم در راه است.

Linguists have even found that people are more likely to remember a word if it comes after a hesitation.

زبان‌شناسان حتی دریافته‌اند که مردم احتمالاً کلمه‌ای را که بعد از یک مکث می‌آید بهتر به خاطر می‌سپارند.

Hesitation phenomena aren’t the only parts of speech that take on new meaning during dialogue. Words and phrases such as “like,” “well” or “you know” function as discourse markers, ignoring their literal meaning to convey something about the sentence in which they appear.

پدیده‌های تردید تنها بخش‌هایی نیستند که در گفتگو معناهای تازه می‌گیرند. کلماتی مثل like، well و you know به‌عنوان «نشانگرهای گفتمانی» عمل می‌کنند و به جای معنی لغوی‌شان، درباره جمله اطلاعات می‌دهند.

Discourse markers direct the flow of conversation, and some studies suggest that conscientious speakers use more of these phrases to ensure everyone is being heard and understood.

این نشانگرها جریان مکالمه را هدایت می‌کنند و بعضی پژوهش‌ها می‌گویند افراد دقیق‌تر از این عبارات بیشتر استفاده می‌کنند تا مطمئن شوند همه شنیده و فهمیده می‌شوند.

For example, starting a sentence with “Look…” can indicate your attitude and help you gauge the listener’s agreement.

مثلاً شروع جمله با «Look…» می‌تواند نگرش شما را نشان دهد و به شما کمک کند واکنش طرف مقابل را بسنجید.

“I mean” can signal that you’re about to elaborate on something.

عبارت «I mean» نشان می‌دهد که می‌خواهید چیزی را بیشتر توضیح دهید.

And the dreaded “like” can perform many functions, such as establishing a loose connection between thoughts, or introducing someone else’s words or actions.

و آن like بدنام می‌تواند کارکردهای زیادی داشته باشد؛ مثلاً ایجاد ارتباطی شُل بین افکار یا معرفی گفته‌ها و کارهای دیگران.

These markers give people a real-time view into your thought process and help listeners follow, interpret, and predict what you’re trying to say.

این نشانگرها تصویری زنده از روند فکری شما به دیگران می‌دهند و به شنوندگان کمک می‌کنند حرفتان را دنبال و پیش‌بینی کنند.

Discourse markers and hesitation phenomena aren’t just useful for understanding language— they help us learn it too.

نشانگرهای گفتمانی و مکث‌های پُر فقط برای فهم زبان مفید نیستند، بلکه به یادگیری آن هم کمک می‌کنند.

In 2011, a study showed toddlers common and uncommon objects alongside a recording referring to one of the items.

در سال ۲۰۱۱، پژوهشی به کودکان نوپا اشیای معمول و غیرمعمول نشان داد و همزمان صدایی پخش کرد که به یکی از آن‌ها اشاره می‌کرد.

When a later recording asked them to identify the uncommon object, toddlers performed better if that instruction contained a filled pause.

وقتی بعداً از آن‌ها خواسته شد شیء غیرمعمول را شناسایی کنند، کودکانی که در دستور یک مکث پُر شنیده بودند، عملکرد بهتری داشتند.

This may mean that filled pauses cue toddlers to expect novel words, and help them connect new words to new objects.

این یعنی مکث‌های پُر به کودکان علامت می‌دهند که قرار است کلمه‌ای جدید بشنوند و به آن‌ها کمک می‌کنند کلمات تازه را به اشیای تازه وصل کنند.

For adolescents and adults learning a second language, filled pauses smooth out awkward early conversations.

برای نوجوانان و بزرگسالانی که زبان دوم یاد می‌گیرند، این مکث‌ها گفتگوهای ابتدایی و سخت را روان‌تر می‌کنند.

And once they’re more confident, the second-language learner can signal their newfound fluency by using the appropriate hesitation phenomenon.

و وقتی اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کنند، می‌توانند با استفاده درست از این مکث‌ها، تسلط تازه‌شان را نشان دهند.

Because, contrary to popular belief, the use of filled pauses doesn’t decrease with mastery of a language.

چون برخلاف باور عمومی، استفاده از این مکث‌ها با افزایش تسلط زبانی کم نمی‌شود.

Just because hesitation phenomena and discourse markers are a natural part of communication doesn’t mean they’re always appropriate.

البته طبیعی بودن این پدیده‌ها به این معنا نیست که همیشه مناسب‌اند.

Outside of writing dialogue, they serve no purpose in most formal writing.

به‌جز در نوشتن دیالوگ، در متن‌های رسمی معمولاً کاربردی ندارند.

And in some contexts, the stigma these social cues carry can work against the speaker.

در بعضی موقعیت‌ها، بار منفی این نشانه‌ها می‌تواند به ضرر گوینده تمام شود.

But in most conversations, these seemingly senseless sounds can convey a world of meaning.

اما در بیشتر گفتگوها، همین صداهای به‌ظاهر بی‌معنی، دنیایی از معنا را منتقل می‌کنند.